Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Wilki należały do sług zła, które pojawiły się w Śródziemiu jeszcze przed wschodem Słońca. W mrokach Utumno Melkor wyhodował wiele groźnych bestii, a wśród nich wilki, które sprzymierzyły się z orkami i już w latach Gwiazd dotarły do Krain Zachodnich. Niektóre z nich były potężne i służyły jako wierzchowce sług Melkora, szerząc wielki strach.
W Pierwszej Erze pojawiły się wilkołaki, będące nie zwykłymi zwierzętami, lecz złymi duchami uwięzionymi w wilczej postaci. Najpotężniejszym z nich był Draugluin, ojciec i władca tej rasy. Wilkołaki służyły Sauronowi i zgromadziły się licznie w Beleriandzie. Po zdobyciu od Noldorów wieży Minas Tirith na Tol Sirion przemianowano ją na Tol-in-Gaurhoth, Wyspę Wilkołaków, gdzie powstało ich gniazdo.
W Trzeciej Erze wilki były mniej potężne niż w dawnych czasach, lecz nadal budziły grozę. Kroniki wspominają o Białych Wilkach, które podczas Srogiej Zimy roku 2911 Trzeciej Ery zeszły z północnych pustkowi i pustoszyły Eriador. W Rhovanionie wargowie zawarli przymierze z orkami z Gór Mglistych i nosili na swych grzbietach jeźdźców zwanych wilczymi jeźdźcami. Sojusz ten zwiększał zagrożenie, a w Bitwie Pięciu Armii kawaleria wargów stanowiła najgroźniejszą część sił orków.
Największą z wilczych bestii był Carcharoth, zwany Anfauglirem, Czerwoną Paszczą. Morgoth wychował go na żywym ciele i obdarzył niezwykłą mocą. Jako strażnik bram Angbandu był postrachem wszystkich, a nikt nie mógł go pokonać samą siłą. W czasie wyprawy po Silmaril odgryzł dłoń Berenowi i połknął klejnot, który spalił go od wewnątrz. Oszalały z bólu i gniewu, zabijał napotkanych ludzi i elfy, aż w końcu spotkał Huana, Wilczarza Valarów. W walce pod Esgalduiną Carcharoth zabił Huana śmiertelną raną, lecz sam padł od jego kłów, kończąc dzieje najstraszliwszego z wilków Morgotha.
Bibliografia
- TEnc Roz. NATURAL HISTORY
- DoT Roz. W