Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
W Wiekach Lamp, gdy powstały Wielkie Lasy Ardy, wśród drzew rosły także prastare wierzby, szczególnie umiłowane przez duchy związane z wodą i bagnami oraz z wolno płynącymi rzekami. Przez długi czas żyły one w odosobnieniu, nie troszcząc się o przybycie Ludzi ani o działalność krasnoludów i orków, które wycinały i paliły drzewa. Niektóre z wierzb stały się jednak świadome i ruchliwe; zaliczano je do istot zwanych Huornami, a ich wola zwracała się przeciw wszystkim wrogom lasu.
Najpotężniejszym spośród wierzb wspominanych w dziejach Śródziemia był Starzec Wierzba, który w Trzeciej Erze mieszkał nad brzegami Withywindle w Starym Lesie. Był istotą o złowrogiej naturze, obdarzoną mocą czarującej pieśni. Znaczna część Starego Lasu pozostawała pod jego wpływem. Jego śpiew sprowadzał na wędrowców sen i zwodził ich z drogi ku jego pniowi, gdzie mógł ich uwięzić wśród korzeni, uwięzić w jamach pnia lub zepchnąć ku wodzie. Strach przed nim sprawiał, że Stary Las budził lęk wśród podróżnych; jedynie interwencja Toma Bombadila mogła uwolnić tych, którzy wpadli w jego moc.
Bibliografia
- TEnc Roz. NATURAL HISTORY
- DoT Roz. W