Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Vanyarowie byli pierwszym z Trzech Rodów Elfów, które podjęły Wielką Wędrówkę ze Śródziemia do Nieśmiertelnych Krain. Ich królem był Ingwë, uznawany za Najwyższego Króla wszystkich Elfów. W języku elfickim zwano ich Vanyarami, a w mowie ludzi bywali nazywani Pięknymi Elfami. Słynęli ze złotych włosów i jasnej urody, a spośród wszystkich Eldarów byli najbardziej umiłowani przez Valarów. Szczególną łaską darzyli ich Manwë i Varda, przy których często przebywali.
Vanyarowie należeli do najmniej licznego z Trzech Rodów, lecz uchodzili za najwierniejszych i najbliższych Valarom. Niewiele mieli do czynienia z Ludźmi, a ich dzieje dotarły do śmiertelników głównie za pośrednictwem Noldorów, którzy powrócili do Śródziemia. Tylko raz Vanyarowie opuścili Aman po zakończeniu Wielkiej Wędrówki, gdy wzięli udział w Wojnie Gniewu przeciw Morgothowi pod koniec Pierwszej Ery Słońca. Po zwycięstwie wszyscy powrócili do Nieśmiertelnych Krain i żaden z nich nie pozostał w Śródziemiu.
W pierwszych dniach pobytu w Amanie Vanyarowie wraz z Noldorami zbudowali miasto Tirion na zielonym wzgórzu Túna w Calaciryi. Najwyższą jego wieżą była Mindon Eldaliéva, Wieża Ingwëgo, na której płonęła srebrna lampa, a na dziedzińcu rosło drzewo Galathilion, wyhodowane na podobieństwo Telperiona. Z czasem jednak Vanyarowie zapragnęli zamieszkać bliżej światła Drzew Valarów, które inspirowało ich do śpiewu i poezji. Ingwë wyprowadził swój lud spod Túny ku podnóżom Taniquetilu, gdzie zamieszkali w pobliżu siedziby Manwego i tam pozostali także po zgaśnięciu Drzew.
Bibliografia
- TEnc Roz. SOCIOLOGY
- DoT Roz. V