Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Tol Eressëa była wielką wyspą na Wielkim Morzu Belegaer. W pierwszych wiekach Ardy Ulmo, Władca Wód, wyrwał ją z korzeniami i uczynił z niej pływającą wyspę, która służyła mu za okręt. Na niej przewiózł Vanyarów i Noldorów z zachodnich wybrzeży Śródziemia do Nieśmiertelnych Krain. W czasie tej przeprawy część wyspy oderwała się i osiadła przy wybrzeżach Beleriandu, stając się później Wyspą Balar.
Po powrocie Ulmo użył tej samej wyspy, aby przewieźć Telerich. Jednak upłynęło wiele lat, a Teleri pokochali morze i jego brzegi. Za sprawą Ossë, pana fal, Ulmo nie doprowadził ich od razu do brzegów Amanu, lecz zakotwiczył wyspę w Zatoce Eldamar, w zasięgu wzroku Nieśmiertelnych Krain. Tam, przez długi czas Ery Gwiazd, Teleri mieszkali oddzieleni od swoich pobratymców, a wyspa otrzymała nazwę Tol Eressëa, Samotna Wyspa.
Dopiero gdy Teleri nauczyli się budowy okrętów, zakończyła się ich izolacja. Część z nich przeniosła się do Alqualondë w Eldamarze, inni pozostali na Tol Eressëa, w przystani Avallónë, zwróconej ku wschodowi. W Drugiej Erze mieszkańcy Avallónë utrzymywali więzi z Númenorem, przynosząc Númenorejczykom dary i naukę przed Zmianą Świata. Z najwyższych szczytów Númenoru można było dostrzec na zachodnim morzu białą wieżę Avallónë.
Bibliografia
- TEnc Roz. Geography
- DoT Roz. T