Thranduil

Thranduil – Władza, Nieufność I Etos Elfickiego Króla

Thranduil, król elfów leśnych (Sindarów) Mrocznej Puszczy, jest jedną z kluczowych, choć drugoplanowych postaci legendarium J.R.R. Tolkiena, reprezentującą model władcy ukształtowanego przez długowieczność, doświadczenie wojny oraz pamięć dawnych krzywd. Jego domeną jest Mroczna Puszcza (dawniej Wielka Zielona Puszcza), której charakter — od krainy światła po przestrzeń stopniowo ogarnianą cieniem — stanowi istotne tło interpretacyjne dla postawy samego władcy.

Thranduil należy do pokolenia elfów, które brało udział w wydarzeniach Drugiej Ery, w tym w Ostatnim Sojuszu Elfów i Ludzi przeciwko Sauronowi u kresu tej epoki. Udział w wojnach o kosmicznej i egzystencjalnej skali ukształtował jego polityczną ostrożność oraz głęboką nieufność wobec obcych, zwłaszcza krasnoludów, z którymi relacje elfów leśnych były od wieków napięte. Nieufność ta nie ma jednak charakteru irracjonalnego: wynika z historycznego doświadczenia konfliktów, różnic kulturowych oraz odmiennych systemów wartości.

W Hobbicie Thranduil pojawia się jako monarcha surowy, lecz praworządny. Gdy kompania Thorina Dębowej Tarczy zostaje pojmana na terenie Mrocznej Puszczy, elfi król decyduje się na ich uwięzienie w podziemnych komnatach swego pałacu. Decyzja ta bywa interpretowana w literaturze fanowskiej jako przejaw okrucieństwa, jednak analiza tekstu wskazuje raczej na konsekwentne stosowanie elfickiego prawa: krasnoludy wtargnęły na strzeżone terytorium i odmówiły złożenia wyjaśnień, co w realiach Śródziemia stanowiło poważne naruszenie norm gościnności i bezpieczeństwa. Warunki uwięzienia nie noszą znamion tortur ani nieludzkiego traktowania, co odróżnia Thranduila od tyranicznych władców znanych z mitologii czy literatury fantasy.

Postać Thranduila nabiera dodatkowej głębi w kontekście wydarzeń po śmierci Smauga. Jako jeden z przywódców sił zmierzających ku Samotnej Górze, reprezentuje on nie tylko interesy elfów, lecz także dążenie do zachowania równowagi politycznej w regionie. Jego gotowość do konfrontacji z krasnoludami ustępuje miejsca pragmatyzmowi w obliczu realnego zagrożenia — najazdu orków i wilków. Zawarcie sojuszu z ludźmi z Esgaroth oraz wspólna walka w Bitwie Pięciu Armii ukazują Thranduila jako władcę zdolnego do elastyczności i współpracy, gdy stawką jest przetrwanie wolnych ludów.

W wymiarze kulturowym elfy Mrocznej Puszczy, pozostające pod jego zwierzchnictwem, wyróżniają się mistrzostwem w łucznictwie, sztuce kamuflażu oraz głębokim związkiem z lasem. Sam Thranduil jawi się jako strażnik elfickiej tradycji — nie tyle nostalgicznie zapatrzony w przeszłość, ile świadomy kruchości własnego świata w cieniu odradzającego się zła. Jego chłód i dystans nie wynikają z braku empatii, lecz z odpowiedzialności za lud, którego istnienie rozpięte jest pomiędzy pamięcią dawnych epok a niepewną przyszłością Trzeciej Ery.

Przypisy

Bibliografia

• Tolkien, J.R.R., The Hobbit, London: Allen & Unwin, 1937.
• Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings, London: Allen & Unwin, 1954–1955.
• Tolkien, J.R.R., The Silmarillion, red. C. Tolkien, London: George Allen & Unwin, 1977.
• Shippey, T.A., The Road to Middle-earth, London: HarperCollins, 2005.
• Flieger, V., Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World, Kent, OH: Kent State University Press, 2002.