Thorin II Dębowa Tarcza – syn Thráina II i wnuk Thróra – był jednym z najwybitniejszych potomków królewskiego rodu Durina. Urodził się w 2746 roku Trzeciej Ery w potężnym niegdyś Królestwie pod Górą, które wówczas przeżywało czasy swojego największego rozkwitu.

Utrata ojczyzny i wędrówka ku wygnaniu

Gdy w 2770 roku na Erebor spadł ogień smoka Smauga, młody Thorin został zmuszony wraz ze swoim ludem do ucieczki. Zniszczenie Samotnej Góry i rozproszenie krasnoludów stało się wydarzeniem, które naznaczyło całą jego późniejszą drogę – żył bowiem odtąd z utraconą ojczyzną w sercu i w pamięci.

Wraz z ocalałymi Thorin przywędrował do Gór Błękitnych, gdzie przez lata żył na wygnaniu, pracując jako kowal i wojownik. Tragedia jego rodu pogłębiła się w 2790 roku, kiedy dziadek Thorin, król Thrór, został zamordowany przez orków w Morii. To wydarzenie zapoczątkowało Wojnę Krasnoludów z Orkami, jedną z najkrwawszych w historii Trzeciej Ery.

Bitwa pod Azanulbizar i narodziny przydomka „Dębowa Tarcza”

W decydującej bitwie pod Azanulbizar, u bram Morii, Thorin wsławił się wielką odwagą. Pozbawiony tarczy i oręża, chwycił w dłonie gałąź dębu, którą osłaniał się przed ciosami wrogów. Ten improwizowany oręż przyniósł mu imię, które przylgnęło do niego na zawsze – Dębowa Tarcza.

Choć wojna zakończyła się zwycięstwem krasnoludów, nie przyniosła odbudowy ich królestwa. W 2845 roku, po zniknięciu i uwięzieniu Thráina II, Thorin został królem na wygnaniu.

Droga do odzyskania Ereboru

Przez długie lata Thorin nosił w sobie nieugaszone pragnienie powrotu do Samotnej Góry. Wreszcie, w 2941 roku Trzeciej Ery, pod wpływem planu i namów Gandalfa, zorganizował wyprawę trzynastu krasnoludów, znaną jako Kompania Thorina. Ku zaskoczeniu wszystkich – a zwłaszcza samego bohatera – do drużyny dołączył także hobbit, Bilbo Baggins.

Wyprawa była długa, niebezpieczna i pełna prób, lecz ostatecznie doprowadziła do śmierci Smauga i odrodzenia królestwa krasnoludów pod Erebor. Thorin odzyskał także Arcyklejnot, Serce Góry – symbol królewskiego dziedzictwa i dumy jego rodu.

Król złota i cień chciwości

Choć Thorin był przywódcą odważnym, honorowym i zdolnym, jego charakter skrywał również rysy tragiczne. Po odzyskaniu królestwa uniósł go gniew i duma. Nie potrafił podzielić zdobytego bogactwa ani uznać roszczeń innych ludów, co doprowadziło do oblężenia Samotnej Góry i eskalacji konfliktu.

Jego upór i złudzenia podsyciła chciwość Arcyklejnotu, podobnie jak wiele wcześniejszych tragedii krasnoludzkiego rodu.

Bitwa Pięciu Armii i ostatnie pojednanie

Gdy nadciągnęły armie goblinów i wargów, Thorin w końcu przejrzał sytuację i stanął do walki u boku dawnych sojuszników. W Bitwie Pięciu Armii walczył z nieposkromioną odwagą, lecz został śmiertelnie ranny.

W ostatnich chwilach życia:

• pojednał się z Bilbem,
• odrzucił pychę,
• odzyskał jasność serca, którą przysłoniło mu złoto.

Został pochowany w Ereborze wraz z Arcyklejnotem i mieczem Orkristem, który w dniu jego pogrzebu znów zabłysnął pod Górą.

---

Dziedzictwo Thorina

Thorin II Dębowa Tarcza jest jedną z najbardziej złożonych i tragicznych postaci „Hobbita”. Jego życie przypomina, że:

• duma potrafi stać się zarówno siłą, jak i zgubą,
• pragnienie odzyskania domu może pchnąć do wielkości,
• ale prawdziwa królewskość ujawnia się w chwili pokory, nie triumfu.

Jako król, który odzyskał swój dom i zapłacił za to najwyższą cenę, Thorin pozostaje symbolem tragicznego bohaterstwa rodu Durina – potęgi splątanej z losem, który nigdy nie pozwala w pełni uniknąć cienia.

Prenumerata daje dostęp do tekstów…
Patronite daje mi oddech, czas i niezależność…
Jeśli czujesz, że to, co robię, ma sens — możesz być częścią tej drogi…

Źródła: A Tolkien Bestiary by David Day, Character’s from Tolkien by David Day, Tolkien the Illustrated Encyclopedia by David Day, A Guide to Tolkien by David Day, A Dictionary of Tolkien by David Day, The Hobbit an Unexpected Journey 2013