Smoki
Smoki były potężnymi i złowrogimi stworzeniami wyhodowanymi przez Morgotha w Angbandzie w Pierwszej Erze. Nazywano je także Wielkimi Robakami. Występowały w kilku odmianach: pełzające węże, smoki kroczące na łapach oraz skrzydlate smoki, które latały niczym olbrzymie nietoperze. Wśród nich rozróżniano Zimne Smoki, walczące kłami i pazurami, oraz Smoki Ogniste, zwane Urulókami, które ziały ogniem.
Smoki odznaczały się ogromną siłą i wielkością. Ich ciała pokrywały łuski twarde jak żelazo, kły i pazury były jak broń, a ogony zdolne były burzyć mury i rozpraszać szyki wojsk. Ogniste smoki niszczyły przeciwników płomieniem, a skrzydlate przynosiły wichry i zniszczenie z powietrza. Posiadały także wielką bystrość zmysłów i przebiegłą inteligencję. Słynęły z umiłowania zagadek i skarbów, lecz ich rozum splamiony był pychą, chciwością i okrucieństwem.
Pierwszym z ognistych smoków był Glaurung, zwany Ojcem Smoków. Wziął udział w wielkich bitwach Beleriandu, między innymi w Bitwie Nagłego Płomienia i w Bitwie Nieprzeliczonych Łez. Został ostatecznie zabity przez Túrina Turambara w Nargothrondzie. Najpotężniejszym ze skrzydlatych smoków był Ancalagon Czarny, który poległ w Wojnie Gniewu z ręki Eärendila podczas upadku Morgotha.
Po klęsce Morgotha smoki przetrwały na północnych pustkowiach Śródziemia. W Trzeciej Erze zamieszkiwały między innymi Góry Szare, gdzie gromadziły krasnoludzkie skarby. Jednym z nich był Scatha, zabity przez Frama, syna Frumgara. Najsłynniejszym smokiem Trzeciej Ery był Smaug Złoty, który w roku 2770 spalił Dale i zajął Erebor. W roku 2941 zginął od czarnej strzały Barda Łucznika z Esgaroth.
Po śmierci Smauga potęga smoków znacznie osłabła. W późniejszych kronikach Śródziemia wspomina się o nich coraz rzadziej, a ich los po Trzeciej Erze pozostaje niepewny.
Bibliografia
- S Roz. Ind.
- TEnc Roz. NATURAL HISTORY
- DoT Roz. D