Sindar
Sindarowie, znani również jako Szare Elfy, byli przedstawicielami Trzeciego Rodzaju Elfów, Teleri. W początkowych latach ich historii ich król, Elwë Singollo, był najwyższym z elfów. Elwë, mający srebrne włosy, był jednym z trzech elfów, którzy zostali zabrani przez Oromego do Nieśmiertelnych Krain, by doświadczyć Światła Drzew Valarów. Po powrocie Elwëgo, Teleri kontynuowali swoją podróż na Zachód, jednak wielu z nich pozostało w Beleriandzie, gdzie utworzyli oboz nad rzeką Gelion.
Podczas gdy Elwë zniknął na długi czas, jego brat Olwë przejął władzę nad Teleri, a ci, którzy pozostali w Beleriandzie, zostali znani jako Eglath, co oznacza „porzuceni”. Po powrocie Elwëgo, który wrócił z Lasu Nan Elmoth, poślubił Melianę, Maję, i został królem Sindarów. Od tego momentu Sindarowie stali się znani jako „Szare Elfy”, a ich król przyjął tytuł Elu Thingola. Wkrótce ich język, sindariński, stał się dominującym językiem elfów w Beleriandzie.
Sindarowie żyli w Beleriandzie, gdzie mieli swoje siedziby, w tym Menegroth, „Tysiąc Jaskiń”, zbudowane z pomocą krasnoludów. Było to wspaniałe miasto, które leżało w górach, w którym jednak nie brakowało lasów, zwierząt, ptaków, śpiewających fontann i światła. Jako królowie Beleriandu, Sindarowie byli obdarzeni wielką mocą, a ich królestwo stanowiło punkt centralny regionu.
W wyniku konfliktów z krasnoludami, którzy zabrali część Silmarili, król Thingol został zamordowany, a jego królestwo zostało splądrowane przez krasnoludy i Noldorów. Z czasem część Sindarów opuściła Beleriand, a niektórzy z nich założyli nowe królestwa, jak Królestwo Leśne Thranduila w Zielonej Puszczy czy Lothlórien Celeborna i Galadrieli. Sindarowie osiedlili się także w Rivendell, gdzie ich król Elrond stał się jednym z najważniejszych władców Śródziemia.
W Wojnie o Pierścień najważniejszym przedstawicielem Sindarów był Legolas, syn Thranduila. Po wojnie, w Czwartej Erze, Sindarowie, podobnie jak inni elfy, odpłynęli z Śródziemia do Nieśmiertelnych Krain.
Bibliografia
- TEnc Roz. SOCIOLOGY
- DoT Roz. S