Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Niedaleko Edoras, Złotej Sali królów Marchii, leżały wielkie kurhanowe groby królów, którzy przez ostatnie pięćset lat Trzeciej Ery Słońca władali Rohanem. Groby te zostały ułożone w dwóch rzędach pod koniec Trzeciej Ery: jeden zawierał dziewięć grobów dla królów z Pierwszej Linii, a drugi osiem dla królów z Drugiej Linii. Na tych grobach rosły białe kwiaty zwane Simbelmynë, które w potocznym języku ludzi oznaczały „Wieczny Umysł”, a przez elfy były znane jako Uilos. Kwiaty te kwitły przez cały rok, lśniąc jak jasne oczy elfów, zawsze promieniując blaskiem gwiazd. Simbelmynë szczególnie gęsto i bielszą zielenią porastała grób Helma Młotorękiego, dziewiątego króla Pierwszej Linii, który w czasie oblężenia Rogatego Grodu samotnie stanął przeciwko Dunlendingom. Kwiaty te przypominały jego wrogom najgroźniejszego króla Marchii. W czasie Srogiej Zimy, podczas głodu, Helm Młotoręki zadął w swój potężny róg i niczym śnieżny troll polował na wrogów, zabijając ich. Choć zginął w tej walce, mówi się, że jego widmo wciąż przemierzało krainę, a jego róg słychać było w Helmowym Jarze.
Bibliografia
- TEnc Roz. NATURAL HISTORY
- DoT Roz. S