Pająki
Wśród najohydniejszych istot, które zamieszkiwały Ardę, były Olbrzymie Pająki, pełne zazdrości, chciwości i trucizny. Najpotężniejszą z nich była Ungolianta, duch Mai, który pojawił się na Świecie przed powstaniem Drzew Valarów. Zamieszkiwała pustkowia Avathar, między Górami Pelóri a morzem Południa, przez długi czas żyjąc w samotności. Ungolianta była potworną, przerażającą istotą, z siecią ciemności, zwaną Nieświatłem, której nawet oczy Manwego nie mogły przeniknąć. Podczas gdy Melkor przybył z nią do Valinoru, by zniszczyć Drzewa Valarów, Ungolianta, pożerając ich Światło, próbowała zabić samego Melkora. Dopiero przybycie Balrogów uratowało Władcę Ciemności. Po tym wydarzeniu, Ungolianta udała się do Beleriandu, gdzie mieszkała w Nan Dungortheb, „dolinie straszliwej śmierci”, w której rozmnażały się jej potomkowie. Choć nie tak silne jak ona, te Pająki były równie groźne, a ich rozmnożenie w Beleriandzie uczyniło dolinę niebezpiecznym miejscem. Po wojnie z Angbandem i Wojnie Gniewu, Ungolianta udała się na południe, by kontynuować swoje żarłoczne łowy, ostatecznie pochłaniając siebie w pustynnych krainach Południa. W Nan Dungortheb jej potomkowie, w tym Szeloba, przekroczyli Góry Błękitne i zamieszkali w Górach Cienia, skąd ich potomstwo rozprzestrzeniło się na Mroczną Puszczę. W Trzeciej Erze Słońca, Szeloba żyła w Cirith Ungol, „Przełęczy Pajęczej”, gdzie zbudowała swoje królestwo. Szeloba była ogromnym, czarnym pająkiem o długich, stalowych kolcach i twardej skórze, żywiąc się każdym, kto próbował przejść przez przełęcz. Używała swoich czarnych sieci, by otaczać i pożerać swoje ofiary. Dopiero Samwise Gamgee, najmniejszy z rywali, odważył się stanąć przeciwko niej. Po walce z hobbitem, Szeloba została zabita, gdy Sam wyrwał jej oko i zadał śmiertelną ranę jej elfickim ostrzem. Wraz z jej śmiercią, Pająki z Gór Cienia i Mrocznej Puszczy zostały ostatecznie pokonane, a ich siła wygasła.
Bibliografia
- S Roz. Ind.
- TEnc Roz. NATURAL HISTORY
- DoT Roz. S