Eärendil

Eärendil Żeglarz był półelfem, synem Tuora z rodu Edainów i Idril Celebrindal, córki Turgona, króla Gondolinu. Urodził się w roku 504 Pierwszej Ery w Gondolinie, lecz po upadku tego miasta wychowywał się w przystani Arvernien u ujścia Sirionu. Tam został wodzem swego ludu i poślubił Elwingę, córkę Diora i wnuczkę Berena oraz Lúthien. Z ich związku narodzili się synowie Elrond i Elros.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Imię Eärendil znaczy „miłośnik morza”. Z jego pragnienia żeglugi Círdan zbudował dla niego statek Vingilot, najpiękniejszy z okrętów tamtych czasów. Podczas jednej z wypraw Eärendila synowie Fëanora napadli na Arvernien, pragnąc odzyskać Silmaril, który Elwinga odziedziczyła po swym ojcu. Nie widząc ratunku, Elwinga rzuciła się z klejnotem do morza, lecz Ulmo ocalił ją i przemienił w ptaka morskiego, dzięki czemu odnalazła Eärendila na falach. Zjednoczeni ponownie, użyli światła Silmarila, aby przedostać się do Amanu i prosić Valarów o pomoc przeciw Morgothowi.

Prośba Eärendila została wysłuchana. Z Amanu wyruszyły zastępy Valarów i Maiarów oraz Eldarowie z Eldamaru, rozpoczynając Wojnę Gniewu. W jej trakcie Eärendil walczył na niebie, mając na czole Silmaril, a Vingilot otrzymał moc unoszenia się w przestworzach. W Wielkiej Bitwie zabił Ancalagona Czarnego, najpotężniejszego ze smoków, który runął z niebios, niszcząc wieże Thangorodrimu.

Po zwycięstwie Valarów i upadku Morgotha Eärendilowi oraz Elwindze nie było już dane powrócić do Śródziemia. Valarowie przeznaczyli Eärendilowi wieczną żeglugę po niebie. Vingilot został wyniesiony na firmament, a Silmaril na czole Żeglarza stał się Gwiazdą Wieczorną, najjaśniejszym światłem nocnego nieba. Eärendil uchodził odtąd za znak nadziei dla ludów Śródziemia i przewodnie światło dla ocalałych Edainów, którzy później otrzymali wyspę Númenor.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. E

Elrond and Elros

Elrond i Elros byli bliźniaczymi synami Eärendila Żeglarza i Elwingi oraz potomkami zarówno Edainów, jak i Eldarów. Urodzili się w roku 542 Pierwszej Ery w Arvernien u ujścia Sirionu. Po Wojnie Gniewu, jako synowie człowieka i elfiej księżniczki, otrzymali od Valarów prawo wyboru swego losu.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Elros wybrał los śmiertelny. Na początku Drugiej Ery poprowadził ocalałych Edainów na wyspę Númenor i został jej pierwszym królem. Przyjął imię Tar-Minyatur i panował od roku 32 do 442 Drugiej Ery. Za jego rządów wzniesiono Armenelos jako stolicę królestwa. Choć wybrał śmiertelność, obdarzony został długim życiem i dożył około pięciuset lat.

Elrond wybrał los elfów i pozostał w Śródziemiu. Na początku Drugiej Ery przebywał w Lindonie przy boku Gil-galada. W czasie wojny Saurona z elfami w 1695 roku został wysłany do Eregionu z pomocą, a po jego upadku w 1697 roku wycofał się ku podnóżom Gór Mglistych, gdzie założył Imladris, zwane po polsku Rivendell. Pod koniec Drugiej Ery był heroldem Gil-galada w Ostatnim Sojuszu Elfów i Ludzi. Przed śmiercią Gil-galad powierzył mu Vilyę, najpotężniejszy z Trzech Pierścieni Elfów.

W Trzeciej Erze Elrond, zwany Panem Rivendell i Elrondem Półelfem, uchodził za jednego z najmądrzejszych władców elfów. Poślubił Celebrían, córkę Galadrieli, z którą miał troje dzieci: Elladana, Elrohira i Arwenę. W jego domu wychowywali się dziedzice Arnoru; pod jego opieką dorastał także Aragorn, syn Arathorna. W roku 3018 w Rivendell zwołano naradę, podczas której powołano Drużynę Pierścienia.

Po upadku Saurona i zakończeniu Trzeciej Ery Elrond opuścił Śródziemie i odpłynął do Nieśmiertelnych Krain, podczas gdy potomkowie Elrosa, królowie Númenoru, a później Arnoru i Gondoru, kontynuowali linię śmiertelnych władców Dúnedainów.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. E

Elladan and Elrohir

Elladan i Elrohir byli bliźniaczymi synami Elronda, pana Rivendell, i Celebríany, córki Galadrieli z Lothlórien. Urodzili się w roku 139 Trzeciej Ery. Byli starszymi braćmi Arweny Undómiel i przez większą część życia przebywali w Rivendell oraz w Lothlórien.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W roku 2509 Celebríana, podróżując przez Góry Mgliste, została napadnięta przez orków. Elladan i Elrohir wyruszyli jej na pomoc i odbili ją z rąk napastników, lecz rana zadana zatrutą bronią nie mogła zostać w pełni uleczona. W następnym roku Celebríana odpłynęła do Nieśmiertelnych Krain. Od tego czasu bracia często wyruszali wraz ze Strażnikami Północy i prowadzili nieustanną walkę z orkami.

W czasie Wojny o Pierścień przybyli z północy do Rohanu, aby dołączyć do Aragorna, syna Arathorna, wychowanego niegdyś w domu ich ojca. Towarzyszyli mu następnie w dalszej drodze, walcząc u jego boku aż do wyprawy pod Czarną Bramę Mordoru.

Po zakończeniu Trzeciej Ery pozostali przez pewien czas w Śródziemiu. Nie zachowały się pewne wieści, czy ostatecznie wybrali los elfów i odpłynęli do Nieśmiertelnych Krain, czy też pozostali dłużej wśród ludzi po odejściu Elronda.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. E

Elwing

Elwing była córką Diora, króla Doriathu, i Nimloth. Jako jedyna z najbliższej rodziny ocalała z drugiego splądrowania Menegrothu przez synów Fëanora w 509 roku Pierwszej Ery. Dziedziczyła Silmaril, który Beren i Lúthien przynieśli z Angbandu, i z tym klejnotem schroniła się u ujścia Sirionu w Arvernien.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W Arvernien poślubiła Eärendila Żeglarza, syna Tuora i Idril, i urodziła mu bliźniaczych synów, Elronda i Elrosa. Gdy synowie Fëanora dowiedzieli się, że Silmaril znajduje się w Arvernien, napadli na przystań. Nie widząc ratunku, Elwing rzuciła się z klejnotem w morze. Ulmo ocalił ją, przemieniając w białego ptaka morskiego, i w tej postaci odnalazła Eärendila, niosąc Silmaril.

Dzięki mocy klejnotu Eärendil i Elwing przedostali się przez Morza Cienia do Amanu, aby prosić Valarów o pomoc przeciw Morgothowi. Ich poselstwo stało się przyczyną Wojny Gniewu i upadku Morgotha. Po zakończeniu Pierwszej Ery Eärendil został umieszczony na niebie z Silmarilem, żeglując po firmamencie na swym okręcie jako Gwiazda Poranna. Elwing zamieszkała w wieży na północnym wybrzeżu Eldamaru i według podań w postaci białego ptaka wylatywała ku mężowi, gdy jego okręt zbliżał się do zachodniego krańca nieba.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. E

Elendil

Elendil był Dúnadanem z Númenoru, synem Amandila, panem Andúnië, i potomkiem rodu Elrosa. Po Upadku Númenoru w roku 3319 Drugiej Ery ocalał wraz z synami, Isildurem i Anárionem. Na dziewięciu okrętach dotarli do wybrzeży Śródziemia, gdzie założyli królestwa Dúnedainów.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Elendil, zwany Wysokim, objął władzę w Arnorze na północy i został pierwszym Najwyższym Królem Arnoru i Gondoru, podczas gdy Isildur i Anárion rządzili w Gondorze na południu.

W roku 3429 Drugiej Ery Sauron uderzył na Gondor. W odpowiedzi zawarto Ostatnie Przymierze Elfów i Ludzi. Gil-galad, Najwyższy Król Noldorów w Śródziemiu, sprzymierzył się z Elendilem. W roku 3434 Drugiej Ery wojska Przymierza odniosły zwycięstwo na Dagorladzie, a następnie rozpoczęły oblężenie Barad-dûr, które trwało siedem lat. W czasie oblężenia poległ Anárion.

Pod koniec wojny Elendil i Gil-galad stanęli do walki z Sauronem przed Mroczną Wieżą. Obaj zginęli, lecz Sauron został pokonany. Isildur podniósł złamany miecz ojca, Narsil, i odciął nim Jedyny Pierścień z ręki Saurona.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. E

Elwë Singollo

Elwë Singollo był jednym z trzech władców Eldarów, którzy poprowadzili swoje rody w Wielką Podróż z Cuiviénen ku Amanowi. Stał na czele Telerich wraz ze swym bratem Olwë. W czasie wędrówki, gdy lud jego przebywał w Beleriandzie, Elwë zaginął w lasach Nan Elmoth, gdzie pozostawał przez długie lata pod urokiem Meliany, Maii.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Pod jego nieobecność część Telerich ruszyła dalej na Zachód pod wodzą Olwëgo, lecz wielu pozostało w Beleriandzie, oczekując powrotu swego pana. Gdy Elwë powrócił, odmieniony przez światło Amanu, poślubił Melianę i przyjął imię Elu Thingol, Król Szary Płaszcz. Odtąd panował jako władca Sindarów w Doriacie, którego stolicą było Menegroth, Tysiąc Jaskiń. Pod imieniem Thingola znana jest jego późniejsza historia w dziejach Beleriandu i Wojny o Klejnoty.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. E

Eorl

Eorl, zwany Eorlem Młodym, był Człowiekiem Północy i pierwszym królem Rohanu. Po śmierci ojca, Léoda, odziedziczył w młodym wieku zwierzchnictwo nad Éothéod i odtąd nosił przydomek Młodego. Wsławił się ujarzmieniem Felarófa, najwspanialszego z koni, od którego wywodził się ród Mearasów, najszlachetniejszych wierzchowców Rohirrimów.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W roku 2510 Trzeciej Ery Eorl poprowadził jazdę Éothéod na południe i przybył z odsieczą Gondorowi, który znalazł się w niebezpieczeństwie w bitwie na Polach Celebrantu. Jego nagłe uderzenie rozstrzygnęło los starcia i ocaliło wojska Gondoru przed klęską. W dowód wdzięczności namiestnik Gondoru oddał Éothéod prowincję Calenardhon. Kraina ta została zasiedlona przez lud Eorla i odtąd nosiła nazwę Rohan, czyli Kraina Koni.

Eorl panował jako pierwszy król Rohanu od roku 2510 do 2545 Trzeciej Ery. Zginął w walce z Ludźmi Wschodu na Woldzie, mając sześćdziesiąt lat. Od jego imienia wywodziła się dynastia królów Rohanu, a jego potomkowie nazywani byli Eorlingami.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. E

Eönwë

Eönwë był Mają i heroldem Manwego, Najwyższego Króla Valarów. Uważano go za najpotężniejszego spośród Majarów w mocy oręża, a jego siła w bitwie była większa niż u jakiejkolwiek innej istoty tego rzędu. Był chorążym i posłańcem Manwego oraz wykonawcą jego woli.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Podczas Wojny Gniewu Eönwë przewodził zastępom Valarów, Majarów i Eldarów, które przybyły z Zachodu przeciw Morgothowi. Jego trąba obwieściła początek wielkiej wojny, w której Angband został zburzony, a panowanie Morgotha w Śródziemiu dobiegło końca.

Po zwycięstwie to Eönwë ogłosił wyrok nad pokonanymi i przekazał Edainom nagrodę przeznaczoną im przez Valarów. Jego władza i autorytet w tamtym czasie były znakiem bezpośredniej woli Manwego i porządku ustanowionego przez Valarów po upadku Morgotha.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. E

Estë

Estë była jedną z Valier, małżonką Irma, zwanego Lórienem, Mistrza Snów. Jej imię oznacza „odpoczynek”, a w opowieściach nazywana jest Łagodną.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Mieszkała w ogrodach Lórienu w Valinorze, gdzie pośrodku jeziora Lórellin znajdowała się zielona wyspa będąca jej siedzibą. Tam przebywała w ciszy i spoczynku, a jej moc przynosiła ukojenie zmęczonym i cierpiącym. Szaty Estë były szare, a jej darem dla świata był uzdrawiający sen i odpoczynek, dzięki którym rany i troski mogły zostać złagodzone. Była zaliczana do siedmiu Królowych Valarów i czczona jako opiekunka wytchnienia i odnowy.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. E

Éowyn

Éowina była córką Éomunda z rodu Eorla i Théodwyn, siostry króla Théodena. Była siostrą Éomera i w czasie Wojny o Pierścień przebywała w Edoras jako pani dworu swego stryja. Słynęła z urody, miała złote włosy i była wysoka oraz dumna duchem.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W czasie wojny zakochała się w Aragornie, lecz nie znalazła w nim wzajemności. Pragnęła czynu i chwały w boju, a zarazem czuła się uwięziona w roli opiekunki starzejącego się króla. Gdy Rohirrimowie wyruszyli na pomoc Gondorowi, Éowina, nie mogąc znieść pozostania w tyle, przebrała się za wojownika pod imieniem Dernhelm i potajemnie ruszyła z nimi na Pola Pelennoru.

W bitwie stanęła w obronie ciężko rannego Théodena i zmierzyła się z Wodzem Nazgûli, Czarnoksiężnikiem z Angmaru. Gdy ten ogłosił, że nie polegnie z ręki męża, Éowina odsłoniła twarz i oznajmiła, że nie jest mężczyzną. Zabiła bestię, na której siedział Czarnoksiężnik, a następnie, wsparta przez Meriadoka Brandybucka, zadała mu cios, który doprowadził do jego zagłady.

W walce została jednak rażona Czarnym Tchnieniem i zapadła w stan bliski śmierci. W Domach Uzdrowień w Minas Tirith została uleczona przez Aragorna przy użyciu athelasu. Po wojnie wyrzekła się pragnienia sławy wojennej i poślubiła Faramira, namiestnika Gondoru i księcia Ithilien, gdzie zamieszkała jako Pani Ithilien.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. E