Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Númenor był wielką wyspą wzniesioną przez Valarów na Morzu Zachodnim po zakończeniu Pierwszej Ery Słońca jako dar dla Edainów, sprzymierzeńców elfów w wojnach przeciwko Morgothowi. Lud ten, zwany odtąd Dúnedainami, otrzymał własną krainę oraz dar długiego życia, większej siły ciała i umysłu oraz wiedzy przekazanej przez Eldarów. Númenor, założony w 32 roku Drugiej Ery, stał się najpotężniejszym królestwem ludzi w dziejach Ardy. W języku ludzi Śródziemia nazywano go Westernesse, a w quenyi Andor, Elenna oraz Atalantë.
Wyspa miała kształt pięcioramiennej gwiazdy. W jej centrum znajdował się Mittalmar, obejmujący Arandor, krainę królewską, miasto Armenelos, świętą górę Meneltarma oraz port Rómenna. Od Mittalmar odchodziło pięć półwyspów stanowiących odrębne regiony: Forostar na północy, Orrostar na wschodzie, Hyarrostar na południowym wschodzie, Hyarnustar na południowym zachodzie oraz Andustar na zachodzie z głównym portem Anúnië. Númenor obfitował w lasy pachnących drzew, rozległe łąki i żyzne ziemie. Dwie główne rzeki, Siril i Nunduinë, spływały z Meneltarmy ku morzu.
Przez większą część Drugiej Ery Númenorejczycy byli ludem potężnym i mądrym, żeglowali po morzach i zakładali osady w Śródziemiu. Z czasem jednak w sercach wielu z nich zrodziła się pycha i pragnienie nieśmiertelności. Pod wpływem Saurona król Ar-Pharazon w roku 3319 Drugiej Ery wyruszył z wielką flotą przeciw Valarom, pragnąc zdobyć Nieśmiertelne Krainy. Wówczas Eru Ilúvatar dokonał Zmiany Świata. Númenor został pochłonięty przez morze, a Meneltarma runęła w otchłań. Nieśmiertelne Krainy zostały usunięte z Kręgów Świata i odtąd dostępne były jedynie drogą Prostą.
Część mieszkańców, zwanych Wiernymi, zdołała uciec do Śródziemia i tam założyła królestwa Arnoru i Gondoru. Sam Númenor nie odrodził się już nigdy. W późniejszych wiekach wspominano go jako Akallabêth, co oznacza „Upadłą”, oraz pod nazwami Marnu-Falmar i Atalantë, a jego dzieje stały się legendą o zatopionej krainie pod morzem.
Bibliografia
- TEnc Roz. Geography
- DoT Roz. N