Nazgûle
Nazgûle, w Czarnej Mowie zwani Upiorami Pierścienia, byli dziewięcioma najpotężniejszymi sługami Saurona. Pojawili się w dwudziestym trzecim wieku Drugiej Ery, gdy dziewięciu władców i czarodziejów spośród Ludzi przyjęło od Saurona Pierścienie Władzy. Pierścienie te należały do dziewięciu spośród dziewiętnastu Pierścieni wykutych w Eregionie przez Celebrimbora i elfich kowali. Z czasem ich powiernicy ulegli mocy Jedynego Pierścienia, który Sauron wykuł w Orodruinie, i popadli w całkowitą zależność od jego woli.
Dzięki mocy Pierścieni żyli długo, lecz stopniowo ich ciała wyblakły, aż stali się niewidzialnymi widmami, całkowicie poddanymi Władcy Ciemności. Nosili czarne płaszcze, hełmy i kolczugi, a pod nimi kryły się szare szaty śmierci; ich postacie były niewidzialne, a w miejscu twarzy widywano jedynie blask oczu lub czerwony płomień gniewu. Posługiwali się mieczami i zatrutymi sztyletami, a ich Czarny Oddech niósł rozpacz i grozę. Przez długi czas jeździli na czarnych koniach, później zaś dosiadali skrzydlatych bestii, starożytnych stworzeń wyhodowanych niegdyś przez Melkora.
Po upadku Saurona pod koniec Drugiej Ery i odcięciu Jedynego Pierścienia przez Isildura Nazgûle utracili moc i zniknęli w cieniu. Powrócili jednak w Trzeciej Erze, gdy Sauron odzyskał siły. Najpotężniejszym z nich był Czarnoksiężnik z Angmaru, który zniszczył Królestwo Arnoru, a później zdobył Minas Ithil, przemianowane na Minas Morgul, i przez długie lata prowadził wojnę przeciw Gondorowi.
W czasie Wojny o Pierścień Nazgûle zostali wysłani, by odnaleźć Jedyny Pierścień. Ścigali Froda Bagginsa aż do Brodu na Bruinen, gdzie zostali odparci przez moce Rivendell. W bitwie na Polach Pelennoru Czarnoksiężnik został zgładzony przez Éowinę z Rohanu i Meriadoka Brandybucka. Ośmiu pozostałych poległo w chwili zniszczenia Jedynego Pierścienia w Orodruinie, gdy wraz z upadkiem Barad-dûr i klęską Saurona ich moc ostatecznie przeminęła.
Bibliografia
- TEnc Roz. NATURAL HISTORY
- DoT Roz. N