Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Moria, pierwotnie zwana Khazad-dûm, była wielkim krasnoludzkim królestwem w Górach Mglistych. W roku 1697 Drugiej Ery, podczas wojny Saurona z Elfami i spustoszenia Eregionu, krasnoludy zamknęły swe wrota i odtąd rzadko utrzymywały kontakty ze światem zewnętrznym. Z czasem miejsce to zaczęto nazywać Morią, co w sindarinie oznacza „Czarną Otchłań”.
Krasnoludy przetrwały w swych podziemnych salach aż do roku 1980 Trzeciej Ery, kiedy to podczas poszukiwań mithrilu obudziły uśpionego Balroga, ducha ognia z dawnych czasów, który ukrywał się pod Barazinbarem od końca Pierwszej Ery. W następnym roku zginęli król Durin VI oraz jego syn Náin I, a lud Khazad-dûm opuścił swe siedziby. Od tej pory Moria stała się siedzibą Balroga oraz orków.
W latach 2989–2994 Trzeciej Ery Balin, syn Fundina, podjął próbę odbudowy królestwa, lecz wyprawa zakończyła się klęską. Krasnoludy zostały otoczone przez orków, a przy Zachodniej Bramie czyhał Strażnik wody. W roku 3019 Trzeciej Ery przez Morię przeszła Drużyna Pierścienia; wówczas Gandalf Szary stoczył walkę z Balrogiem na Moście Khazad-dûm i obaj spadli w otchłań. Choć Balrog został ostatecznie zgładzony, Moria po tych wydarzeniach pozostała opuszczona i nie odzyskała dawnej świetności.
Bibliografia
- TEnc Roz. Geography
- DoT Roz. M