Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Mallorn było nazwą drzew rosnących w Lothlórien, zwanym Złotym Lasem, położonej na wschód od Gór Mglistych, nad Srebrzystą Żyłą. Drzewa te należały do najwspanialszych w Śródziemiu. Miały gładką, srebrzystą korę oraz liście, które jesienią przybierały złoty odcień i opadały dopiero na wiosnę, gdy pojawiały się nowe, a w czasie kwitnienia zdobiły je złociste kwiaty.
W Trzeciej Erze Lothlórien stało się królestwem Galadhrimów, ludu elfów rządzonego przez Celeborna i Galadrielę. Dzięki ich mocy i czujności las był bezpiecznym schronieniem przed złem, a mallorny rosły tam w niezwykłej obfitości, jakiej nie widziano nigdzie indziej w Śródziemiu. Wśród konarów tych drzew Galadhrimowie budowali swoje siedziby zwane fletami, umieszczone wysoko nad ziemią, gdzie pnie rozdzielały się na potężne gałęzie.
Najwyższym miejscem w królestwie było Caras Galadhon, gdzie wśród największych mallornów wznosiła się siedziba władców. W Lothlórien nie ścinano drzew ani nie niszczono ich bez potrzeby, a życie elfów było z nimi ściśle związane. Złoty blask mallornów stał się znakiem tej krainy i symbolem elfiej potęgi oraz piękna w późnych latach Trzeciej Ery.
Bibliografia
- TEnc Roz. NATURAL HISTORY
- DoT Roz. M