Lindon
Lindon było krainą położoną na zachód od Gór Błękitnych, stanowiącą jedyną część dawnego Beleriandu, która nie zatonęła w Morzu Zachodnim po Wojnie Gniewu i zniszczeniu Angbandu. Obejmowało ziemie dawnego Ossiriandu leżące na zachód od Ered Luin. Nazwa Lindon znaczy Kraina Pieśni i wiąże się z obecnością Zielonych Elfów, słynących z pięknego śpiewu.
W Drugiej Erze Lindon było nadmorskim królestwem rozciągającym się po obu stronach Zatoki Lhûn, która rozdzielała je na część północną zwaną Forlindonem oraz południową zwaną Harlindonem. Głównym portem był Mithlond, czyli Szare Przystanie, położony u ujścia zatoki. Wraz z Górami Błękitnymi kraina ta tworzyła zachodni kraniec Eriadoru.
Od początku Drugiej Ery władzę w Lindonie sprawował Gil-galad, ostatni Najwyższy Król Noldorów w Śródziemiu. W Mithlondzie rządził Círdan, Władca Okrętów, przywódca Falathrimów. Gdy w roku 1697 Drugiej Ery wybuchła wojna Saurona z elfami, flota Númenorejczyków przybyła do Lindonu i wsparła Gil-galada w wyparciu Saurona z Eriadoru. Pod koniec Drugiej Ery Gil-galad wyruszył z Lindonu na wojnę jako jeden z wodzów Ostatniego Przymierza Elfów i Ludzi i poległ w walce z Sauronem.
Po jego śmierci Lindon nie miał już Najwyższego Króla, a główną rolę odgrywał Círdan w Szarych Przystaniach. W Trzeciej Erze liczba elfów w Lindonie stopniowo malała, gdy coraz więcej z nich odpływało na Zachód do Eldamaru. Mimo to elfy z Lindonu wciąż wspierały sprzymierzeńców, między innymi w bitwie pod Fornostem, gdzie przyczyniły się do ostatecznego upadku Angmaru.
Po Wojnie o Pierścień Lindon trwało jeszcze przez pewien czas, lecz w Czwartej Erze wraz z odchodzeniem kolejnych Wysokich Elfów jego znaczenie zmniejszało się. Ostatecznie Círdan zebrał resztę swego ludu i odpłynął ze Szarych Przystani ku Nieśmiertelnym Krainom, zamykając dzieje elfickiego królestwa na zachodnich rubieżach Śródziemia.
Bibliografia
- TEnc Roz. Geography
- DoT Roz. L