Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Laiquendi, zwani Zielonymi Elfami, byli odłamem Nandorów, którzy wywodzili się z rodu Telerich. W czasie Wielkiej Wędrówki wielu spośród Telerich porzuciło marsz ku Amanowi z miłości do Śródziemia lub z obawy przed niebezpieczeństwami drogi. Część z nich pod wodzą Denethora, syna Lenwego, przybyła jeszcze przed wschodem Słońca do Beleriandu, gdzie zostali przyjęci przez Sindarów.
Osiedlili się w Ossiriandzie, Krainie Siedmiu Rzek, na południu Beleriandu. Tam otrzymali miano Laiquendi, co znaczy Zielone Elfy, z powodu zielonych szat, które nosili dla ukrycia się w lasach, oraz ze względu na ich szczególną miłość do wszystkiego, co rośnie i kwitnie. Nie budowali miast ani twierdz, żyli wśród drzew i unikali polowań na leśne stworzenia, będąc strażnikami lasów obok Entów.
Gdy Melkor powrócił do Śródziemia i rozpoczęły się wojny Beleriandu, Laiquendi wzięli udział w pierwszych starciach. W bitwie na Amon Ereb w Ossiriandzie odnieśli zwycięstwo nad orkami, lecz Denethor poległ. Po jego śmierci nie obrali nowego króla i przysięgli, że nie będą więcej staczać otwartych bitew, lecz pozostaną ludem leśnym, walczącym z ukrycia. Od tej pory unikali wielkich zgromadzeń i umocnionych siedzib, dzięki czemu Wróg nie mógł łatwo ich odnaleźć ani zniszczyć.
W późniejszych latach, zwłaszcza po klęskach wielkich bitew Beleriandu, niektórzy spośród Noldorów i Edainów szukali schronienia w Ossiriandzie. Od Laiquendich uczyli się sztuki życia w lesie oraz umiejętności przetrwania w cieniu drzew, gdzie Zielone Elfy pozostawały wierne swej przysiędze aż do Wojny Gniewu i upadku Beleriandu.
Bibliografia
- S Roz. Ind.
- TEnc Roz. Sociology
- DoT Roz. L