Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Korsarze z Umbaru byli morską potęgą w Trzeciej Erze, która przez wiele stuleci nękała wybrzeża Śródziemia. Ich okręty o czarnych żaglach budziły powszechny lęk; załogi składały się z licznych wojowników, a wiosła poruszali niewolnicy. Umbar został założony przez Númenorejczyków w Drugiej Erze, lecz z czasem jego mieszkańcy ulegli złu. Po Upadku Númenoru część z nich pozostała w Umbarze i stała się znana jako Czarni Númenorejczycy, tworząc groźną potęgę morską.
W roku 1050 Trzeciej Ery król Gondoru Hyarmendacil złamał ich siłę i Umbar stał się twierdzą Gondoru. Z biegiem czasu wybuchały jednak bunty, a Haradrimowie oraz potomkowie Czarnych Númenorejczyków odzyskali władzę nad portem. Od piętnastego stulecia Trzeciej Ery aż do Wojny o Pierścień lud ten znany był jako Korsarze z Umbaru i należał do głównych wrogów Dúnedainów z Gondoru i Arnoru.
W ostatnim stuleciu Trzeciej Ery wódz Dúnedainów Aragorn, syn Arathorna, przyczynił się do osłabienia ich potęgi, napadając na przystań Umbaru, zabijając ich kapitana i paląc część floty. W czasie Wojny o Pierścień Aragorn poprowadził Umarłych z Dunharrow do Pelargiru, gdzie rozbił flotę Korsarzy i przejął ich okręty. Następnie wykorzystał je, by przybyć z posiłkami na Pola Pelennoru, co przyczyniło się do zwycięstwa Gondoru.
Bibliografia
- TEnc Roz. Sociology
- DoT Roz. C