Konie
Powstanie koni nie zostało opisane w dziejach Ardy, lecz wiadomo, że Nahar, rumak Oromego Łowcy, był pierwszym z tej rasy, który pojawił się na Świecie. Wszystkie konie zachowały jego postać, lecz on sam był najpotężniejszy i najpiękniejszy spośród nich. Jego kopyta były złote, sierść za dnia biała, a w nocy srebrzysta. Nahar przemierzał ziemię z szybkością dorównującą lotowi orła.
Elfy i ludzie hodowali konie według własnych potrzeb, a za najszlachetniejsze uchodziły te, które wywodziły się od Nahara. Należały do nich konie elfów z Eldamaru oraz Mearasowie z Rhovanionu. Były przeważnie białe lub srebrzystoszare, długowieczne i niezwykle wytrzymałe, a ponadto rozumiały mowę elfów i ludzi. Wśród koni Wysokich Elfów najsłynniejszy był Rochallor, rumak bojowy Fingolfina, na którym Najwyższy Król Noldorów wyruszył do pojedynku z Morgothem u bram Angbandu.
W Trzeciej Erze najszlachetniejszymi końmi Śródziemia były Mearasowie. W dwudziestym szóstym stuleciu Ery Eorl Młody ujarzmił tę rasę, a przez wiele pokoleń jedynie król Marki i jego synowie mogli na nich jeździć. W różnych krainach Śródziemia istniały także inne rasy koni, używane przez ludzi i inne ludy zarówno do pracy, jak i do wojny. Wojownicy z Rhûnu i Haradu przybywali konno lub w rydwanach zaprzężonych w konie.
Szczególną grozę budziły wierzchowce Upiorów Pierścienia, a jeszcze straszliwsze były konie uprowadzone do Mordoru. Orkowie wykradali rumaki Rohirrimów i prowadzili je do Saurona, który wypaczał ich naturę dla własnych celów. Jednym z takich stworzeń był koń Rzecznika Saurona z Barad-dûr, czarny i ogromny, o głowie podobnej do czaszki, z nozdrzy i oczu którego zdawał się buchać czerwony ogień.
Bibliografia
- TEnc Roz. NATURAL HISTORY
- DoT Roz. H