Kirinki

Kirinki to drobne ptaki endemiczne dla wyspy Númenor, wspominane w przekazach dotyczących tamtejszej fauny. Źródła opisują je jako niewielkie stworzenia, nieznacznie większe od strzyżyka, wyróżniające się intensywnie szkarłatnym upierzeniem oraz bardzo wysokim, przenikliwym, lecz melodyjnym głosem¹.

Charakterystyka i środowisko

Kirinki należały do najbardziej rozpoznawalnych ptaków Númenoru, zarówno ze względu na barwę piór, jak i wyjątkowe właściwości wokalne. Ich śpiew określano jako jasny, czysty i niemal dzwonkowaty, co sprawiało, że ptaki te zajmowały szczególne miejsce w estetycznym krajobrazie wyspy². Brak szczegółowych opisów siedlisk sugeruje jednak, że ich obecność była powszechna i dobrze znana mieszkańcom, a nie ograniczona do jednego, wyspecjalizowanego środowiska.

Znaczenie kulturowe

W tradycji Númenorejczyków kirinki uchodziły za jedne z najpiękniejszych przedstawicieli ptasiego świata, stanowiąc przykład harmonii natury, która – według późniejszych refleksji autorów – była charakterystyczną cechą Númenoru przed jego Upadkiem³. Ich intensywne ubarwienie i śpiew bywały interpretowane jako element „niezepsutej” Ardy, w której piękno przyrody współistniało z duchowym ładem świata.

Po Zagładzie Númenoru brak jest wzmianek o przetrwaniu kirinków w Śródziemiu, co pozwala przypuszczać, że gatunek ten wyginął wraz z wyspą lub nie został ponownie odnotowany w zachowanych kronikach Czwartej Ery⁴.

Przypisy

J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales.
J.R.R. Tolkien, The Nature of Middle-earth.
J.R.R. Tolkien, Akallabêth, w: The Silmarillion.
Tom Shippey, The Road to Middle-earth.

Bibliografia

Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
Tolkien, J.R.R., The Nature of Middle-earth.
Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
Flieger, Verlyn, A Question of Time.