Kíli
Kíli (ur. 2864 T.E.) był krasnoludem z rodu Durina, młodszym synem Dís – jedynej imiennie znanej kobiety wśród krasnoludów – oraz bratankiem Thorina II Dębowej Tarczy. Jego starszym bratem był Fíli. Obaj należeli do najmłodszego pokolenia królewskiej linii Durina i byli postrzegani jako przyszli kontynuatorzy dynastii Ereboru¹.
Pochodzenie i wychowanie
Kíli dorastał na wygnaniu w Górach Błękitnych (Ered Luin), w okresie, gdy Erebor pozostawał w rękach Smauga. Podobnie jak Fíli, znał dawną świetność Królestwa pod Górą jedynie z przekazów ustnych i pieśni krasnoludów. Od wczesnej młodości wychowywany był w duchu lojalności wobec rodu, obowiązku wobec króla oraz gotowości do walki o odzyskanie utraconego dziedzictwa².
Źródła podkreślają, że Kíli wyróżniał się szczególnymi zdolnościami w łucznictwie, co było rzadką specjalizacją wśród krasnoludów i czyniło go jednym z najbardziej wszechstronnych wojowników Kompanii Thorina³.
Udział w Wyprawie do Ereboru
W roku 2941 T.E. Kíli wyruszył wraz z bratem i wują w wyprawie do Samotnej Góry. Jako jeden z najmłodszych uczestników Kompanii wnosił do niej energię, czujność i szybkość działania, które równoważyły doświadczenie starszych krasnoludów.
W trakcie wyprawy brał udział we wszystkich kluczowych wydarzeniach: w starciu z trollami, ucieczce z tuneli goblinów w Górach Mglistych, podróży przez Rivendell, przeprawie przez Mroczną Puszczę oraz w konfrontacji pośredniej z Smaugiem⁴. Przekazy narracyjne nie wspominają o jego uchybieniach w lojalności lub odwadze, co w literaturze przedmiotu bywa interpretowane jako celowe ukazanie go jako wzorca młodzieńczej wierności rodowi⁵.
Bitwa Pięciu Armii i śmierć
Podczas Bitwy Pięciu Armii Kíli walczył w straży królewskiej Thorina. Gdy król został śmiertelnie ranny, zarówno Kíli, jak i Fíli pozostali przy nim, broniąc go do końca. Obaj bracia polegli w bezpośredniej walce, nie opuszczając swego wuja ani na moment⁶.
Zostali pochowani w Ereborze u boku Thorina, co miało znaczenie symboliczne: trzej przedstawiciele jednego rodu, zjednoczeni w śmierci tak samo, jak w życiu i wyprawie.
Znaczenie i interpretacja
W tradycji krasnoludzkiej Kíli zapisał się jako postać symbolizująca odwagę młodości, bezwarunkową lojalność oraz gotowość do poświęcenia życia w obronie króla i rodu. W odróżnieniu od wielu starszych bohaterów legendarium, jego znaczenie nie wynika z długiego panowania czy wielkich czynów politycznych, lecz z postawy etycznej – wierności, braterstwa i odwagi pozbawionej kalkulacji⁷.
Literaturoznawcy często interpretują los Kíliego i Fíliego jako świadomy kontrapunkt wobec starszego pokolenia krasnoludów: są oni figurą nadziei, która zostaje przerwana, lecz nie skompromitowana. Ich śmierć zamyka epokę wygnania, ale jednocześnie otwiera nowy rozdział dziejów Ereboru, oparty już nie na zemście, lecz na odnowionym królestwie⁸.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Hobbit.
- J.R.R. Tolkien, Appendices to The Lord of the Rings, Appendix A.
- J.R.R. Tolkien, The Hobbit, rozdz. „Queer Lodgings”.
- Tamże.
- T.A. Shippey, The Road to Middle-earth.
- J.R.R. Tolkien, The Hobbit, „The Clouds Burst”.
- V. Flieger, Splintered Light.
- J.R.R. Tolkien, The History of Middle-earth, t. XII.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Hobbit.
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings, Appendices.
- Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. X–XII.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light.
