Khamûl

written by Anna Eldameldor Mokos

Khamûl

Khamûl, znany również jako Czarny Easterling oraz Cień Wschodu, był jednym z dziewięciu Nazgûli (Upiorów Pierścienia) – sług Saurona, powstałych z dawnych królów i możnych Ludzi, którzy w Drugiej Erze otrzymali Dziewięć Pierścieni Władzy¹. Wśród Upiorów Pierścienia zajmował drugie miejsce w hierarchii, ustępując jedynie Witch-king of Angmarowi.

Pochodzenie i przemiana w Nazgûla

Źródła wskazują, że Khamûl był pierwotnie władcą jednego z ludów Wschodu (Easterlingów), pozostających pod rosnącym wpływem Saurona w Drugiej Erze². Otrzymanie Pierścienia zapewniło mu długowieczność oraz znaczną władzę, lecz stopniowo doprowadziło do całkowitego podporządkowania Woli Czarnego Władcy. Po ostatecznym upadku królestw ludzi obdarzonych Pierścieniami Khamûl, podobnie jak pozostali, uległ pełnej przemianie w byt widmowy, tracąc własną tożsamość na rzecz służby Sauronowi³.

Rola w Drugiej i Trzeciej Erze

W Drugiej Erze Khamûl walczył u boku Saurona aż do jego klęski w wojnie Ostatniego Sojuszu. Po ponownym wzroście potęgi Mrocznego Władcy w Trzeciej Erze pełnił funkcję jego najważniejszego namiestnika na Wschodzie. Po roku 2951 T.E. objął faktyczne władztwo nad twierdzą Dol Guldur, stając się centralną figurą militarną i administracyjną sił Cienia w **Mirkwood**⁴.

W przekazach odnotowano, że Khamûl odznaczał się szczególną wrażliwością na obecność Jedynego Pierścienia, lecz jednocześnie był bardziej podatny na światło dzienne niż pozostali Nazgûle, co miało wpływ na jego działania podczas Poszukiwań Pierścienia⁵.

Udział w Poszukiwaniach Pierścienia i Wojnie o Pierścień

W 3018 roku T.E. Khamûl brał udział w wyprawie Nazgûli do Shire, dowodząc oddziałami działającymi w jego wschodniej części. Był jednym z Upiorów, którzy niemal pochwycili Frodo Bagginsa w rejonie Bucklandu⁶.

Podczas Wojny o Pierścień dowodził siłami Dol Guldur w atakach na Lothlórien i krainy północnego Rhovanionu. Po śmierci Króla-Czarnoksiężnika na Polach Pelennoru przejął dowództwo nad Nazgûlami, prowadząc ich w ostatniej bitwie pod Black Gateą⁷.

Upadek

Zniszczenie Jedynego Pierścienia w ogniu Mount Doom w 3019 roku T.E. doprowadziło do natychmiastowego unicestwienia mocy Nazgûli. Khamûl, podobnie jak pozostali Upiorzy Pierścienia, utracił istnienie wraz z upadkiem władzy Saurona⁸.

Znaczenie interpretacyjne

W analizach tolkienologicznych Khamûl bywa interpretowany jako modelowy przykład „wschodniego króla uwiedzionego przez władzę” – postaci ilustrującej mechanizm podporządkowania ludów peryferyjnych wobec centrum zła w Mordorze. Jego funkcja jako namiestnika Dol Guldur podkreśla geopolityczny wymiar panowania Saurona oraz rolę Nazgûli nie tylko jako narzędzi terroru, lecz także administratorów imperium Cienia⁹.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Rings of Power and the Third Age”.
  2. J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The Hunt for the Ring”.
  3. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
  4. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek B.
  5. J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The Hunt for the Ring”.
  6. J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring.
  7. J.R.R. Tolkien, The Return of the King.
  8. J.R.R. Tolkien, The Return of the King, „The Field of Cormallen”.
  9. T.A. Shippey, The Road to Middle-earth.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
  • Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
  • Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
  • Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, vol. X–XII.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
  • Flieger, Verlyn, A Question of Time.