Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Ingwë był Najwyższym Królem wszystkich Elfów oraz władcą Vanyarów, pierwszego i najmniej licznego z trzech rodów Eldarów, które wyruszyły w Wielką Wędrówkę ku Zachodowi. Jako jeden z trzech posłów wybranych przez Elfów nad jeziorem Cuiviénen udał się do Amanu, gdzie ujrzał światło Drzew Valinoru, po czym powrócił do swego ludu i przekonał go do podjęcia drogi do Nieśmiertelnych Krain.
Vanyarowie pod wodzą Ingwëgo jako pierwsi spośród Eldarów dotarli do Eldamaru i zamieszkali w Valinorze. Ostatecznie osiedlili się u stóp Taniquetilu, świętej góry Manwego i Vardy. Vanyarowie byli szczególnie umiłowani przez Manwego, a Ingwë przebywał często w jego siedzibach na szczytach Taniquetilu, pozostając w bliskiej zażyłości z Władcą Ardy. Z tego powodu rzadko wspomina się o jego udziale w dziejach Śródziemia po zakończeniu Wielkiej Wędrówki, gdyż wraz ze swym ludem pozostał w Amanie i nie brał udziału w buntach ani wygnaniu Noldorów.
Bibliografia
- TEnc Roz. BIOGRAPHY
- DoT Roz. I