Hobbici

Hobbici, zwani także Niziołkami, byli najmniejszym z ludów zamieszkujących Śródziemie i wedle tradycji pojawili się na Wschodzie w tej samej Erze, w której rozbłysło Słońce i przebudzili się Ludzie. Uważano ich za dalekich krewnych ludzi, choć byli od nich znacznie niżsi, nawet od krasnoludów, a przeciętna długość ich życia wynosiła około stu lat. O ich dziejach sprzed roku 1050 Trzeciej Ery niewiele wiadomo; wówczas mieszkali w północnych dolinach Anduiny, między Górami Mglistymi a Wielkim Zielonym Lasem. Gdy w południowej części tego lasu zagnieździła się mroczna moc i z czasem nazwano go Mroczną Puszczą, wielu hobbitów opuściło dawne siedziby i w następnych stuleciach powędrowało na zachód przez Góry Mgliste do Eriadoru.

Hobbici mierzyli od dwóch do czterech stóp wzrostu, mieli kręcone, najczęściej brązowe włosy, pogodne twarze, długie palce oraz duże, owłosione stopy, które zwykle pozostawały bose. Byli ludem spokojnym i przywiązanym do tradycji; cenili umiarkowanie, porządek i życie wiejskie, a nadmierną śmiałość uważali za niestosowną. Słynęli z zamiłowania do jaskrawych barw, obfitych posiłków oraz sztuki palenia fajki, którą poczytywali za własny wkład w obyczaje świata.

Wyróżniano trzy szczepy hobbitów: Harfootów, Fallohidów i Stoorów. Harfootowie byli najliczniejsi i najmniejsi, o ciemniejszej skórze i włosach; jako pierwsi przekroczyli Góry Mgliste i chętnie przebywali na wyżynach, utrzymując przyjazne stosunki z krasnoludami. Fallohidzi byli wyżsi i smuklejsi, o jaśniejszej cerze; lubili lasy i towarzystwo elfów, a spośród hobbitów najczęściej przejawiali cechy przywódcze. Stoorowie byli masywniejsi, osiedlali się nad rzekami i jako jedyni spośród hobbitów nosili obuwie; dłużej niż inni pozostawali w dolinach Anduiny, a część z nich żyła w pobliżu Pól Gladden jeszcze wiele wieków po rozpoczęciu wędrówek na zachód.

W roku 1601 Trzeciej Ery większość hobbitów zamieszkałych w okolicach Bree osiedliła się na ziemiach za rzeką Baranduiną, gdzie za zgodą króla Arnoru założyli Shire. Od tej daty liczyli własną rachubę lat. Przez długi czas żyli w pokoju; jedynie Wielka Zaraza z 1636 roku, Długa Zima 2758 roku oraz najazd orków zakończony Bitwą na Zielonych Polach w 2747 roku zakłóciły ich spokój. Wśród wczesnych przywódców wymieniano Marcha i Blanca, a po upadku Arnoru ustanowiono urząd Thaina. W pamięci ludu zapisał się Bandobras Took, zwany Byczobrzmiącym, który w Bitwie na Zielonych Polach zabił wodza orków Golfimbula.

W trzydziestym wieku Trzeciej Ery hobbici odegrali rolę o znaczeniu światowym. Bilbo Baggins z Hobbitonu wyruszył z krasnoludami do Ereboru i podczas tej wyprawy wszedł w posiadanie Jedynego Pierścienia. Po latach przekazał go swemu krewnemu, Frodowi Bagginsowi. Frodo został Powiernikiem Pierścienia i w roku 3018 wyruszył z Rivendell w towarzystwie Drużyny, w której znaleźli się także Samwise Gamgee, Meriadok Brandybuck i Peregrin Took. W czasie Wojny o Pierścień Merry i Pippin zostali rycerzami Gondoru, a Merry przyczynił się do zguby Czarnoksiężnika na Polach Pelennoru. Samwise przez pewien czas sam niósł Pierścień i wiernie wspierał Froda aż do końca wyprawy. Ostatecznie Jedyny Pierścień został zniszczony w ogniu Góry Przeznaczenia, gdy Gollum, niegdyś hobbit ze szczepu Stoorów imieniem Sméagol, runął wraz z nim w ogień.

Po upadku Saurona hobbici powrócili do Shire i przez wiele lat Czwartej Ery żyli w pokoju i dostatku. Choć z natury skromni i niepragnący wielkiej sławy, ich czyny w czasie Wojny o Pierścień sprawiły, że imię Niziołków zostało zapisane w dziejach wszystkich Wolnych Ludów Śródziemia.

Bibliografia

1. TEnc Roz. Sociology
2. DoT Roz. H