Haradrimowie

Haradrimowie byli ludami Południa zamieszkującymi rozległe krainy Haradu. W dziejach Drugiej i Trzeciej Ery występowali jako sprzymierzeńcy i poddani Saurona, Władcy Ciemności. W armiach Mordoru walczyli konno i pieszo, a także jako Korsarze z Umbaru, którzy przybywali na czarnych okrętach zwanych dromonami. Największy postrach budzili wojownicy dosiadający mûmaków, na których grzbietach wznoszono wieże bojowe; z nich miotano strzały, włócznie i kamienie, podczas gdy same zwierzęta rozbijały szeregi przeciwników.

W bitwie na Polach Pelennoru stanowili najliczniejszą część sił Czarnoksiężnika z Minas Morgul. Nosili szkarłatne płaszcze, złote ozdoby oraz wielkie okrągłe tarcze, a ich uzbrojenie obejmowało łuki, włócznie, piki, zakrzywione noże i sejmitary. Część wojowników pochodziła z Dalekiego Haradu i należała do ludów o ciemnej skórze, znanych z wielkiej siły i wzrostu. Haradrimowie od dawna pozostawali pod wpływem Saurona, który w Drugiej Erze zdobył ich lojalność darami i obietnicami potęgi; wśród ich władców znaleźli się również Czarni Númenorejczycy, tacy jak Herumor i Fuinur.

W czasach Ostatniego Sojuszu Elfów i Ludzi walczyli po stronie Saurona i ponieśli klęskę pod Czarną Bramą. W Trzeciej Erze wielokrotnie prowadzili wojny z Gondorem, sprzymierzając się z Korsarzami z Umbaru oraz z ludami Wschodu. Uczestniczyli w najazdach i bitwach, między innymi w roku 1944, gdy wraz z Wariagami i Woźnicami zaatakowali Gondor, lecz zostali pokonani przez króla Eärnila.

Podczas Wojny o Pierścień ponownie zgromadzili wielkie siły u boku Saurona. Ich armie, wraz z Easterlingami, Wariagami, Korsarzami oraz legionami orków i trolli, wzięły udział w walkach pod Minas Tirith i przed Czarną Bramą Mordoru. Po upadku Saurona zostali rozproszeni, a za panowania króla Elessara zawarto z nimi pokój, który przetrwał w początkach Czwartej Ery.

Bibliografia

1. TEnc Roz. Sociology
2. DoT Roz. H