Grishnákh

written by Anna Eldameldor Mokos

Grishnákh

Grishnákh był orkiem Mordoru, działającym w służbie Saurona w końcowym okresie Trzeciej Ery, szczególnie podczas wydarzeń składających się na Wojnę o Pierścień. Źródła narracyjne przedstawiają go jako przedstawiciela wyższego szczebla orczej hierarchii wojskowej, obdarzonego inicjatywą i ambicją, a zarazem głęboką nieufnością wobec innych sług Czarnego Władcy¹.

Rola w Wojnie o Pierścień

Grishnákh dowodził oddziałem orków wysłanych z Mordoru, które brały udział w zasadzce na Drużynę Pierścienia nad rzeką Anduiną, u podnóża Amon Hen, w lutym 3019 roku Trzeciej Ery². Starcie to doprowadziło do śmierci Boromira z Gondoru oraz rozbicia Drużyny. W jego następstwie orkowie uprowadzili dwóch hobbitów: Meriadoca Brandybucka i Peregrina Tuka.

Grishnákh wykazywał szczególne zainteresowanie hobbitami, gdyż – w przeciwieństwie do orków Sarumana – podejrzewał, że jeden z nich może być w posiadaniu Jedynego Pierścienia. Jego działania były w znacznej mierze motywowane rozkazami pochodzącymi bezpośrednio z Mordoru, a także osobistą ambicją, aby dostarczyć Pierścień Sauronowi i w ten sposób zyskać jego łaskę³.

Konflikt wewnętrzny wśród orków

Istotnym elementem narracji związanej z Grishnákhem jest konflikt pomiędzy orkami Mordoru a oddziałem Uruk-hai z Isengardu, dowodzonym przez Uglúka. Spór dotyczył zarówno losu pojmanych hobbitów, jak i kwestii zwierzchnictwa oraz lojalności wobec różnych ośrodków władzy zła⁴. Grishnákh reprezentował frakcję bezpośrednio podporządkowaną Sauronowi, podczas gdy Uglúk działał w imieniu Sarumana.

Rywalizacja ta ukazuje rozbicie i brak jedności wśród sił ciemności, co w konsekwencji osłabiało ich skuteczność militarną. Próba potajemnego przejęcia hobbitów przez Grishnákha zakończyła się niepowodzeniem, gdyż został on zaskoczony i zabity przez Meriadoca i Peregrina w zamieszaniu nocnym, tuż przed całkowitym rozbiciem oddziałów orczych przez Rohirrimów w pobliżu Fangornu⁵.

Znaczenie interpretacyjne

Postać Grishnákha pełni w narracji funkcję ilustracyjną dla wewnętrznych napięć w strukturach władzy zła. Jego podejrzliwość, chciwość i brutalność, połączone z niezdolnością do współpracy, wpisują się w szerszą tolkienowską charakterystykę orków jako istot moralnie zdegradowanych, działających pod przymusem strachu i ambicji, a nie lojalności⁶.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, t. II: The Two Towers, „The Uruk-hai”.
  2. Tamże, t. I: The Fellowship of the Ring, „The Breaking of the Fellowship”.
  3. Tamże, t. II: The Two Towers, „The Uruk-hai”.
  4. Tamże.
  5. Tamże.
  6. J.R.R. Tolkien, Morgoth’s Ring (The History of Middle-earth, t. X), eseje o naturze orków.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
  • Tolkien, J.R.R., Morgoth’s Ring (The History of Middle-earth, t. X).
  • Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
  • Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.