Grey Havens

written by Anna Eldameldor Mokos

Grey Havens (Mithlond)

Grey Havens (quen. Mithlond, sind. Mithlond – „Szare Przystanie”) były głównym portem elfów w północno-zachodnim Śródziemiu, położonym w krainie Lindon, u ujścia rzeki Lhûn do Zatoki Lhûn (Belegaeru). Przystanie te zostały założone na początku Drugiej Ery przez Círdana Szkutnika (Círdan the Shipwright) oraz jego lud – Falathrimów, czyli nadmorską gałąź Telerich, którzy pozostali w Śródziemiu po zatopieniu Beleriandu¹.

Mithlond od samego początku pełnił funkcję głównego ośrodka żeglugi elfickiej oraz punktu kontaktu między Śródziemiem a Nieśmiertelnymi Krainami. To właśnie stąd wypływały budowane przez Círdana białe statki, zdolne odnaleźć Prostą Drogę prowadzącą do Amanu po Zmianie Świata². W przeciwieństwie do większości elfickich osiedli, Szare Przystanie funkcjonowały nieprzerwanie przez Drugą i Trzecią Erę, zachowując względną stabilność mimo politycznych i militarnych wstrząsów dotykających resztę Śródziemia.

Rola historyczna i symboliczna

W Drugiej Erze Mithlond znajdowało się w obrębie królestwa Lindonu, rządzonego przez Gil-galada, Najwyższego Króla Noldorów w Śródziemiu. Po jego śmierci podczas Ostatniego Sojuszu Elfów i Ludzi (3434–3441 D.E.) Círdan pozostał faktycznym strażnikiem portów i depozytariuszem tradycji morskiej elfów³.

W Trzeciej Erze Szare Przystanie nabrały znaczenia przede wszystkim jako miejsce odejścia, symbolizujące stopniowe wycofywanie się Eldarów z historii Śródziemia. To właśnie z Mithlond odpływali elfowie, którzy – zmęczeni upływem czasu i osłabieniem swoich królestw – wybierali powrót do Amanu. Proces ten nasilił się po upadku Saurona i zakończeniu Wojny o Pierścień⁴.

Koniec Trzeciej Ery i Czasy Późniejsze

Szczególną rolę Mithlond odegrało u schyłku Trzeciej Ery. W roku 3021 T.E. z Szarych Przystani wyruszył na Zachód statek, na którym odpłynęli m.in. Frodo Baggins i Bilbo Baggins, Gandalf (Olórin), Galadriela oraz Elrond – postacie kluczowe dla dziejów Wojny o Pierścień⁵. Wydarzenie to symbolicznie zamknęło epokę aktywnej obecności Pierworodnych i Istari w dziejach Śródziemia.

Tradycja przekazuje, że w Czwartej Erze również sam Círdan Szkutnik – najstarszy z elfów pozostających w Śródziemiu – ostatecznie opuścił Mithlond, kierując ostatni statek ku Valinorowi. Choć brak szczegółowego opisu tego wydarzenia, jego znaczenie interpretowane jest jako ostateczne zamknięcie elfickiego rozdziału historii Śródziemia⁶.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Rings of Power and the Third Age”.
  2. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A oraz Dodatek F.
  3. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Last Alliance of Elves and Men”.
  4. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, księga VI, rozdz. 9.
  5. Tamże.
  6. J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The Istari”.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
  • Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings, wraz z dodatkami.
  • Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales of Númenor and Middle-earth.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
  • Flieger, Verlyn, A Question of Time: J.R.R. Tolkien’s Road to Faërie.