Green-elves

written by Anna Eldameldor Mokos

Green-elves (Laiquendi)

Green-elves, czyli Laiquendi (sind. Laiquendi, „Zieloni Mówiący”), byli odłamem elfów zamieszkującym Ossiriand, krainę położoną w południowo-wschodniej części Beleriandu, między rzekami Gelionu a Adurantem¹. Etnicznie wywodzili się z Nandorów, czyli tej grupy Telerich, która podczas Wielkiej Podróży Eldarów odmówiła dalszej wędrówki na Zachód i pozostała w dolinach Anduiny².

Pochodzenie i migracja

Część Nandorów, prowadzona przez Denethora, syna Lenwego, opuściła dorzecze Anduiny i przekroczyła Góry Błękitne (Ered Luin), docierając do Ossiriandu jeszcze przed przybyciem Noldorów do Beleriandu³. Migracja ta miała charakter pokojowy i zakończyła się trwałym osiedleniem w lesistych dolinach Siedmiu Rzek, gdzie Laiquendi rozwinęli odrębną kulturę, silnie związaną z przyrodą.

Charakterystyka kulturowa

Określenie „Zieloni Elfy” odnosi się zarówno do barwy ich odzienia, utrzymanej w zieleni i brązach leśnych, jak i do ich stylu życia, podporządkowanego zasadom kamuflażu, ciszy i harmonii z otoczeniem⁴. Laiquendi unikali monumentalnej architektury oraz otwartej konfrontacji z wrogiem, preferując rozproszone osady i doskonałą znajomość terenu.

Pod względem kulturowym i technologicznym byli mniej rozwinięci niż Eldarowie, którzy ujrzeli Światło Valinoru, a nawet niż Sindarowie Doriathu. Nie oznaczało to jednak prymitywizmu, lecz raczej świadomy wybór prostoty i samowystarczalności, umożliwiający przetrwanie w warunkach permanentnego zagrożenia⁵.

Rola w dziejach Beleriandu

Choć Laiquendi nie odegrali znaczącej roli militarnej w Wojnie o Silmarile, ich los stanowi istotny kontrapunkt dla historii wielkich królestw elfów. W czasie gdy potężne domeny Noldorów i Sindarów ulegały zagładzie w starciach z Morgothem, Zieloni Elfy zdołali zachować względną ciągłość istnienia, właśnie dzięki unikaniu wojen i mistrzowskiemu wykorzystaniu środowiska naturalnego⁶.

Po śmierci Denethora w bitwie z orkami u podnóża Amon Ereb, Laiquendi pozostali bez jednego władcy, co jeszcze bardziej wzmocniło ich rozproszony, niemal plemienny charakter. Po zatopieniu Beleriandu ich dalsze losy nie są szczegółowo opisane, lecz tradycja sugeruje, że część z nich mogła przetrwać w Ered Luin lub stopniowo stopić się z innymi elfickimi ludami Śródziemia⁷.

Znaczenie symboliczne

W ujęciu tolkienowskim Laiquendi reprezentują alternatywną drogę elfickiego istnienia: nie opartą na potędze, świetle i wielkich dziejach, lecz na skromności, ukryciu i długotrwałym trwaniu. Ich historia podkreśla jeden z kluczowych motywów legendarium Tolkiena – że przetrwanie nie zawsze jest udziałem najsilniejszych, lecz często tych, którzy potrafią dostosować się do świata i nie narzucać mu swej woli.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Sindar”.
  2. Tamże, „Of the Coming of the Elves and the Captivity of Melkor”.
  3. Tamże, „Of the Noldor in Beleriand”.
  4. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Ruin of Beleriand”.
  5. J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn”.
  6. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Fifth Battle: Nirnaeth Arnoediad”.
  7. J.R.R. Tolkien, The Peoples of Middle-earth.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
  • Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
  • Tolkien, J.R.R., The Peoples of Middle-earth.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
  • Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.