Gondor
Gondor był południowym królestwem Dúnedainów w Śródziemiu, założonym w roku 3320 Drugiej Ery przez Elendila oraz jego synów, Isildura i Anáriona, po Upadku Númenoru. Elendil objął godność Najwyższego Króla i zamieszkał w Arnorze, natomiast Isildur i Anárion wspólnie rządzili w Gondorze. Po śmierci Elendila w roku 3441 Drugiej Ery Isildur powrócił na północ i objął tron Arnoru, a Gondorem władali potomkowie Anáriona aż do roku 2050 Trzeciej Ery, kiedy wygasła linia królów. Od tego czasu przez blisko tysiąc lat krajem rządzili namiestnicy.
Do najważniejszych miast Gondoru należały Osgiliath, Minas Anor i Minas Ithil, a także porty Pelargir i Dol Amroth. W pierwszym tysiącleciu Trzeciej Ery władza Gondoru rozciągała się nad Anórien, Ithilien, Lebennin, Anfalas, Belfalas, Calenardhon, Enedwaith oraz znaczną częścią Rhovanionu aż po Morze Rhûn. Od początku swego istnienia Gondor pozostawał w konflikcie z Sauronem i jego sprzymierzeńcami. Królestwo było wielokrotnie najeżdżane przez Easterlingów z Rhûn oraz Haradrimów z południa.
W roku 1432 wybuchła wojna domowa, która poważnie osłabiła państwo, a w 1636 Wielka Zaraza spustoszyła jego ziemie i wyludniła Osgiliath. W latach 1851 i 1954 nastąpiły najazdy Woźniców. W roku 2002 Minas Ithil zostało zdobyte przez Nazgûli i przemianowane na Minas Morgul. Od tej pory twierdza ta pozostawała w rękach mrocznych mocy.
W czasie Wojny o Pierścień Gondor, wyczerpany długimi stuleciami walk, był główną siłą oporu przeciw Sauronowi. Po zniszczeniu Jedynego Pierścienia i upadku Mordoru Aragorn, dziedzic Isildura, został koronowany jako król Elessar i odnowił Zjednoczone Królestwo Arnoru i Gondoru, przywracając krajowi potęgę i ład w początkach Czwartej Ery.
Bibliografia
- TEnc Roz. Geography
- DoT Roz. G