Glorfindel

Glorfindel był elfem z rodu Noldorów, należącym do najwybitniejszych przedstawicieli Eldarów zarówno w Pierwszej, jak i w Trzeciej Erze Śródziemia. Jego postać jest wyjątkowa w legendarium J.R.R. Tolkiena ze względu na udokumentowane ponowne wcielenie oraz ciągłość tożsamości między epokami, co czyni go jednym z nielicznych elfów o tak jednoznacznie opisanym losie pośmiertnym¹.

Glorfindel w Pierwszej Erze

W Pierwszej Erze Glorfindel pełnił funkcję jednego z najważniejszych wodzów wojskowych Gondolin, miasta założonego i rządzonego przez króla Turgon. Źródła sytuują go w elicie dowódców obrony miasta podczas jego ostatecznego upadku w roku 511 Pierwszej Ery².

W trakcie ucieczki ocalałych z Gondolinu Glorfindel stoczył pojedynek z Balrogiem w Przełęczy Orłów (znanej również jako Wąwóz Orłów). Walka zakończyła się śmiercią obu przeciwników, jednak ofiara Glorfindela umożliwiła bezpieczne przejście uchodźcom, wśród których znajdowali się m.in. Idril Celebrindal oraz **Eärendil**³. W tradycji elfickiej czyn ten urósł do rangi aktu heroicznego poświęcenia, porównywanego z największymi ofiarami Pierwszej Ery.

Reinkarnacja i powrót do Śródziemia

W późniejszych pismach Tolkien jednoznacznie wyjaśnił, że Glorfindel po śmierci trafił do Mandosu, a następnie – po oczyszczeniu i sądzie – został przywrócony do życia w Valinorze. Co istotne, autor podkreśla, iż nie był to inny elf noszący to samo imię, lecz ta sama osoba, zachowująca pamięć i duchową tożsamość⁴.

Glorfindel został następnie wysłany ponownie do Śródziemia, prawdopodobnie na początku Drugiej Ery, jako wysłannik Valarów i przeciwwaga dla rosnącej potęgi Saurona. W tym sensie jego funkcja zbliżona jest do roli Istari, choć Glorfindel nie należał do ich grona⁵.

Glorfindel w Drugiej i Trzeciej Erze

W Trzeciej Erze Glorfindel zamieszkiwał Rivendell (Imladris), gdzie należał do najbliższych doradców Elrond. Jego obecność wzmacniała duchową i militarną rangę tego miejsca.

W roku 1975 Trzeciej Ery Glorfindel wziął udział w bitwie pod Fornost, która zakończyła się klęską Witch-king of Angmar. Tradycja przypisuje Glorfindelowi wypowiedzenie proroctwa dotyczącego losu Czarnoksiężnika, zapowiadającego, że nie zginie on z ręki mężczyzny⁶.

W roku 3018 T.E. Glorfindel odegrał kluczową rolę w ocaleniu Frodo Baggins, eskortując go do Rivendell. To jego koń Asfaloth poniósł rannego Powiernika Pierścienia do Bruinen, gdzie wezbrane wody rzeki, wspomagane elficką mocą, zniszczyły ścigających Nazgûli⁷.

Charakterystyka i znaczenie

Źródła jednoznacznie przedstawiają Glorfindela jako jednego z najpotężniejszych Eldarów pozostających w Śródziemiu u schyłku Trzeciej Ery. Jego obecność była na tyle silna duchowo, że Nazgûle postrzegały go niemal jak istotę z Amanu, a nie zwykłego mieszkańca Śródziemia⁸.

Po zakończeniu Wojny o Pierścień Glorfindel, podobnie jak wielu najwybitniejszych elfów, odpłynął na Zachód do Nieśmiertelnych Krain, kończąc swoją wielowiekową misję w świecie ludzi.

Przypisy

J.R.R. Tolkien, The Peoples of Middle-earth.
J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Upadek Gondolinu”.
Tamże.
J.R.R. Tolkien, The Peoples of Middle-earth, esej o Glorfindelu.
J.R.R. Tolkien, The Letters of J.R.R. Tolkien, listy późne.
J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, ks. I, rozdz. 12.
Tamże; por. The Unfinished Tales.

Bibliografia

Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
Tolkien, J.R.R., The Peoples of Middle-earth.
Tolkien, J.R.R., The Letters of J.R.R. Tolkien.
Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.