Gaurhoth

Gaurhoth to sindarińskie określenie odnoszące się do zastępów wilkołaków pozostających w służbie Saurona w Pierwszej Erze Słońca, w okresie Wojen Beleriandu. Nazwa ta oznacza dosłownie „Wilczą Armię” i była używana przez Eldarów na określenie złych duchów przybierających postać olbrzymich, nadnaturalnych wilków¹.

Według elfickich przekazów wilkołaki te nie były zwykłymi zwierzętami ani jedynie bestiami zrodzonymi z mroku, lecz duchami – najprawdopodobniej upadłymi Maiarami lub innymi istotami o naturze duchowej – które Sauron podporządkował sobie i obdarzył wilczą postacią². Stanowiły one jeden z najgroźniejszych elementów jego militarnych i terrorystycznych działań przeciwko Eldarom i Edainom.

Rola Gaurhoth w działaniach Saurona

W czasie Pierwszej Ery Sauron zgromadził Gaurhoth jako wyspecjalizowaną siłę uderzeniową, przeznaczoną do siania strachu, niszczenia straży granicznych oraz łamania oporu w odległych regionach Beleriandu. Źródła elfickie podkreślają, że wilkołaki wyróżniały się nie tylko brutalną siłą fizyczną, lecz także zdolnością do wzbudzania paraliżującego lęku, co czyniło je szczególnie skutecznymi w walce z istotami śmiertelnymi³.

Najściślej Gaurhoth związane były z twierdzą Saurona na wyspie Tol Sirion. Po zdobyciu elfickiej wieży Minas Tirith nad rzeką Sirion, Sauron przekształcił ją w swoją siedzibę, wykorzystując wilkołaki jako główną siłę obronną. Od tego momentu miejsce to było znane jako Tol-in-Gaurhoth, czyli „Wyspa Wilkołaków”⁴. Nazwa ta funkcjonowała zarówno jako określenie topograficzne, jak i symbol grozy związanej z panowaniem Saurona.

Znaczenie mitologiczne

W narracji Silmarillionu Gaurhoth reprezentują szczególną formę zła: połączenie duchowej deprawacji z bestialską cielesnością. Wilkołaki Saurona stanowią rozwinięcie wcześniejszych motywów wilków Morgotha, takich jak Draugluin czy Carcharoth, lecz w odróżnieniu od nich tworzą zorganizowaną strukturę militarną⁵. Tym samym Gaurhoth wpisują się w szerszy tolkienowski motyw wypaczenia stworzenia – zła, które nie potrafi tworzyć, lecz jedynie przeinaczać istniejące formy życia.

Przypisy

J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „O Sindarach”.
J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of Beren and Lúthien”.
J.R.R. Tolkien, The War of the Jewels.
J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Return of the Noldor”.
J.R.R. Tolkien, Morgoth’s Ring.

Bibliografia

Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
Tolkien, J.R.R., The War of the Jewels.
Tolkien, J.R.R., Morgoth’s Ring.
Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. X–XI.
Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.