Galadriel

Galadriel była jedną z najpotężniejszych i najbardziej wpływowych postaci w dziejach Eldarów, elficką władczynią Lothlórien oraz jedną z nielicznych istot Śródziemia, których życie obejmowało wszystkie trzy Ery. Urodziła się w Eldamarze w Wieku Gwiezdnego Światła jako córka Finarfin, księcia Noldorów, oraz Eärwen z rodu Telerich, córki Olwëgo z Alqualondë¹. Jej pochodzenie łączyło w sobie dziedzictwo Noldorów i Telerich, co znalazło odzwierciedlenie zarówno w jej charakterze, jak i w późniejszej roli mediacyjnej między różnymi szczepami Eldarów.

W źródłach elfickich znana była pierwotnie pod imieniem Alatáriel („Dziewica ukoronowana światłem”), które w języku sindarińskim przyjęło formę Galadriel, tradycyjnie interpretowaną jako „Pani świetlistej girlandy”². Opisywana była jako wyjątkowo wysoka i niezwykle piękna; jej złocisto-srebrne włosy, odziedziczone po obu liniach rodowych, stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów jej ikonografii.

Galadriel wzięła udział w wyprawie Noldorów do Śródziemia, choć jej motywacje różniły się od porywczej żądzy zemsty Fëanora. Źródła sugerują, że kierowała się pragnieniem niezależności, sprawowania władzy oraz poznania Śródziemia³. W Pierwszej Erze przebywała początkowo w Nargothrondzie u boku swego brata Finrod Felagund, a następnie w Doriath, gdzie nawiązała bliską relację z Melianą Mają. To właśnie tam poślubiła Celeborn, Sindara o wysokim statusie rodowym⁴.

W Drugiej Erze Galadriel odegrała istotną rolę polityczną wśród elfów zachodnich. Przebywała kolejno w Lindonie i Eregionie, gdzie była świadoma zagrożenia płynącego z działalności Annatara (Saurona), choć nie zdołała powstrzymać powstania Pierścieni Władzy⁵. Ostatecznie osiedliła się wraz z Celebornem w Lothlórien, obejmując tam realną władzę duchową i polityczną. Władała Nenya, jednym z Trzech Pierścieni Elfów, którego moc zachowywała krainę w stanie niemal niezmiennego piękna i chroniła ją przed zepsuciem Cienia.

Podczas Wojny o Pierścień Galadriel udzieliła schronienia Drużynie Pierścienia i obdarzyła jej członków darami o długofalowym znaczeniu symbolicznym i praktycznym. Odparła także trzy ataki sił Saurona na Lothlórien oraz – po jego ostatecznej klęsce – doprowadziła do zburzenia Dol Guldur i oczyszczenia południowej części Mrocznej Puszczy⁶. Jej odmowa przyjęcia Jedynego Pierścienia, opisana podczas Próby w Zwierciadle Galadrieli, stanowiła kulminację jej duchowej drogi i ostateczne odrzucenie ambicji władzy.

Po zakończeniu Trzeciej Ery Galadriel odpłynęła na Zachód z Szarych Przystani, udając się do Amanu. Jej odejście symbolicznie zamknęło epokę dominacji Eldarów w dziejach Śródziemia i zapoczątkowało czas Ludzi⁷.

Przypisy

J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Noldor in Aman”.
J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn”.
J.R.R. Tolkien, Morgoth’s Ring.
J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of Thingol and Melian”.
J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Rings of Power and the Third Age”.
J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Księga VI.
J.R.R. Tolkien, Appendices, „The Tale of Years”.

Bibliografia

Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
Tolkien, J.R.R., Morgoth’s Ring.
Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
Flieger, Verlyn, Splintered Light.