Galadriel

Galadriela była księżniczką Noldorów, córką Finarfina i Eärwen z Alqualondë. Urodziła się w Eldamarze w czasach Drzew Valarów i należała do rodu Noldorów, którzy po zniszczeniu Drzew i kradzieży Silmarilów wyruszyli do Śródziemia. W języku quenya nosiła imię Altariel, które w sindarinie przybrało formę Galadriela, oznaczającą „panią o wieńcu z promiennych włosów”. Słynęła z niezwykłej urody i złotych włosów odziedziczonych po matce z rodu Telerich.

W Pierwszej Erze przebywała w Beleriandzie, między innymi w Nargothrondzie u boku brata Finroda Felagunda, a następnie w Doriath, gdzie przebywała na dworze Thingola i Meliany. Tam poślubiła Celeborna, księcia Sindarów.

Na początku Drugiej Ery zamieszkała wraz z Celebornem w Lindonie, a następnie w Eregionie, gdzie utrzymywała kontakty z Gwaith-i-Mírdain. Po zniszczeniu Eregionu przekroczyła Góry Mgliste i z czasem objęła władzę w Lothlórien, zwanym Złotym Lasem. Władała jednym z Trzech Pierścieni Elfów, Nenyą, Pierścieniem Wody, dzięki któremu utrzymywała piękno i trwałość swego królestwa oraz chroniła je przed wpływem Ciemności.

W czasie Wojny o Pierścień udzieliła schronienia Drużynie Pierścienia w Lothlórien i obdarzyła jej członków darami na dalszą drogę. Podczas wojny odparła ataki sił Dol Guldur, a po upadku Saurona jej moc przyczyniła się do zburzenia twierdzy i oczyszczenia Mrocznej Puszczy. Po zakończeniu Trzeciej Ery odpłynęła z Szarych Przystani do Nieśmiertelnych Krain.

Bibliografia

1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
2. DoT Roz. G