Fornost
Fornost (quen. Fornost Erain, sind. Fornost, pol. Północna Forteca), znany w języku Westron także jako Norbury, był główną stolicą północnego królestwa Dúnedainów – Arnoru – w Trzeciej Erze. Miasto położone było na północ od Bree, w pobliżu Wielkiego Traktu Północ–Południe, który w czasach swej świetności łączył Arnor z Gondorem¹.
Geneza i funkcja polityczna
Fornost został założony prawdopodobnie w pierwszych wiekach Trzeciej Ery, po ustanowieniu Arnoru przez Elendila Wysokiego. W okresie istnienia zjednoczonego królestwa pełnił funkcję głównego ośrodka władzy królewskiej, administracyjnej i militarnej Dúnedainów Północy². Po podziale Arnoru na trzy królestwa (Arthedain, Cardolan i Rhudaur) Fornost pozostał stolicą Arthedainu, ostatniego z północnych królestw wiernych linii Isildura.
Miasto było silnie ufortyfikowane i przez stulecia stanowiło strategiczny punkt oporu przeciwko rosnącej potędze Angmaru, królestwa rządzonego przez Czarnoksiężnika – przywódcę Nazgûli³.
Upadek i bitwa o Fornost
W roku 1974 Trzeciej Ery Fornost został zdobyty i spustoszony przez wojska Angmaru, co oznaczało faktyczny kres królestwa Arthedain i niezależnej władzy Dúnedainów na północy⁴. Ostatni król, Arvedui, zbiegł na północ i wkrótce zginął.
Rok później, w 1975 T.E., doszło do decydującej Bitwy o Fornost, w której połączone siły Gondoru (pod wodzą księcia Eärnura) oraz elfów z Lindonu (dowodzonych przez Círdana) rozgromiły armię Angmaru. W trakcie bitwy Czarnoksiężnik został wypędzony z północy przez Glorfindela, który wypowiedział słynną przepowiednię o jego przyszłym losie⁵.
Mimo zwycięstwa sprzymierzonych, Fornost nie został odbudowany ani ponownie zasiedlony. Jego zniszczenie symbolicznie zamknęło epokę północnych królestw Dúnedainów.
Fornost po upadku Arnoru
Po ruinie miasto znane było wśród ludzi jako Deadman’s Dike (pol. Groblą Umarlaka), co odzwierciedlało zarówno jego opuszczenie, jak i narosłe wokół niego legendy⁶. W Trzeciej Erze tereny dawnego Arnoru były już słabo zaludnione; spuściznę dawnych królów podtrzymywali jedynie Strażnicy Północy, potomkowie Dúnedainów, działający w ukryciu.
W czasach Wojny o Pierścień Fornost istniał wyłącznie jako kompleks ruin, przypominający o dawnej potędze Arnoru i stopniowym wycofywaniu się elfów oraz ludzi z północnych krain Śródziemia.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A („Annals of the Kings and Rulers”).
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Rings of Power and the Third Age”.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
- Tamże.
- Tamże; por. opis wypędzenia Czarnoksiężnika z Angmaru.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, część dotycząca północnych królestw.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings (zwł. Dodatki A i B).
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, A Question of Time: J.R.R. Tolkien’s Road to Faërie.
