Fire-Drakes

written by Anna Eldameldor Mokos

Fire-drakes (quen. Urulóki)

Fire-drakes, w quenyi określane mianem Urulóki, stanowiły najpotężniejszą i najbardziej niszczycielską odmianę smoków stworzonych przez Morgotha Bauglira w Pierwszej Erze Słońca. Ich cechą wyróżniającą była zdolność ziania ogniem, odróżniająca je od wcześniejszych lub słabszych form smoków, określanych w źródłach jako smoki zimnokrwiste (cold-drakes)¹.

Najstarszym i pierwszym spośród ognistych smoków był Glaurung, zwany Ojcem Smoków. Choć pozbawiony skrzydeł, dysponował ogromną siłą fizyczną, potężnym ogniem oraz zdolnościami hipnotyczno-psychicznymi, które pozwalały mu podporządkowywać sobie wolę ofiar. Jego działania miały charakter nie tylko militarny, lecz także moralnie destrukcyjny, czego kulminacją była tragedia Túrinа Turambara i Nienor². Potomstwo Glaurunga odegrało kluczową rolę w długotrwałym wyniszczaniu królestw Elfów, Ludzi i Krasnoludów w Beleriandzie.

Skrzydlate ogniste smoki i Wojna Gniewu

Pod koniec Pierwszej Ery, w czasie Wojny Gniewu, Morgoth wprowadził nową, jeszcze groźniejszą formę Urulóki: smoki skrzydlate, zdolne do walki w powietrzu. Było to kulminacyjne osiągnięcie jego sztuki niszczenia i wypaczonego naśladownictwa aktu stworzenia³.

Największym i najpotężniejszym spośród nich był Ancalagon Czarny, którego imię interpretowane jest jako „pędzące paszcze” lub „łamacz fortyfikacji”. Ancalagon przewyższał wszystkie znane smoki rozmiarami i siłą, a jego pojawienie się niemal odwróciło losy wojny. Został jednak pokonany przez Eärendila Żeglarza, lecącego na statku Vingilot, wspieranego przez Wielkie Orły Manwëgo. Upadek Ancalagona doprowadził do zniszczenia wielu twierdz Morgotha i symbolicznie zakończył epokę smoków Pierwszej Ery⁴.

Urulóki w Trzeciej Erze

Choć po Wojnie Gniewu potęga smoków uległa znacznemu osłabieniu, ogniste smoki przetrwały do kolejnych epok. Najsłynniejszym ich przedstawicielem w Trzeciej Erze był Smaug Złoty, uskrzydlony smok o czerwono-złotej łusce, zamieszkujący Samotną Górę (Erebor). Smaug w roku 2770 T.E. zniszczył królestwo krasnoludów i miasto Dale, a przez blisko dwieście lat panował nad zgromadzonymi tam skarbami⁵.

Jego śmierć w roku 2941 T.E., zadana przez Barda Łucznika z Dale, miała znaczenie wykraczające poza lokalne wydarzenie. Upadek Smauga przyczynił się do odrodzenia północnych królestw i osłabił pozycję Saurona, który liczył na smoka jako potencjalnego sprzymierzeńca w przyszłych wojnach⁶.

Znaczenie symboliczne

Fire-drakes w legendarium Tolkiena pełnią funkcję uosobienia niszczycielskiego intelektu sprzężonego z czystą przemocą. W odróżnieniu od bezrozumnych bestii, Urulóki posiadały mowę, przebiegłość i świadomość, co czyniło je narzędziami Morgotha nie tylko militarnie skutecznymi, ale i ideologicznie groźnymi. Ich stopniowe wymieranie w kolejnych erach symbolizuje osłabienie pierwotnego zła i przejście świata w epokę ludzi⁷.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Coming of the Elves and the Captivity of Melkor”.
  2. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of Túrin Turambar”.
  3. J.R.R. Tolkien, Morgoth’s Ring (HoME, t. X).
  4. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Voyage of Eärendil and the War of Wrath”.
  5. J.R.R. Tolkien, The Hobbit, rozdz. XII–XIV.
  6. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
  7. Tom Shippey, The Road to Middle-earth.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
  • Tolkien, J.R.R., The Hobbit.
  • Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings, dodatki.
  • Tolkien, J.R.R., Morgoth’s Ring (The History of Middle-earth, t. X).
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
  • Flieger, Verlyn, A Question of Time: J.R.R. Tolkien’s Road to Faërie.