Finrod Felagund
Finrod Felagund był elfickim księciem rodu Noldorów, synem Finarfina, Najwyższego Króla Noldorów w Eldamarze, oraz Eärwen z Alqualondë. Należał do najwybitniejszych postaci Pierwszej Ery, znany zarówno jako władca Nargothrondu, jak i jako pierwszy spośród Noldorów, który nawiązał trwałe relacje z Ludźmi (Edainami). Urodził się w Epoce Gwiezdnego Światła w Amanie; jego imię quenejskie Findaráto zostało później skrócone do formy Finrod¹.
Pochodzenie i pozycja wśród Noldorów
Finrod był najstarszym synem Finarfina i bratem Angroda, Aegnora, Orodretha oraz Galadrieli. W Amanie związany był uczuciowo z Amarië, księżniczką Vanyarów, jednak związek ten nie został sformalizowany, gdyż Amarië odmówiła udziału w wygnaniu Noldorów².
Po kradzieży Silmarili i śmierci Finwëgo Finrod początkowo sprzeciwiał się gwałtownym działaniom Fëanora, lecz ostatecznie wyruszył do Śródziemia wraz z ludem Finarfina. Jego decyzja miała charakter bardziej etyczny niż polityczny: Finrod kierował się poczuciem odpowiedzialności wobec losu świata i własnego ludu³.
Działalność w Beleriandzie i założenie Nargothrondu
Po przybyciu do Beleriandu Finrod początkowo wzniósł warownię Minas Tirith na wyspie Tol Sirion, pełniącą funkcję strażnicy północnych rubieży. Wkrótce jednak, pod wpływem snu zesłanego przez Ulma, odkrył rozległy system jaskiń nad rzeką Narog. Tam założył królestwo Nargothrondu, które stało się jednym z najpotężniejszych i najświetniejszych państw elfickich Pierwszej Ery⁴.
Od tej pory nosił przydomek Felagund (sind. „Pan Jaskiń”), nadany mu przez krasnoludów z Nogrodu, którzy pomogli w rozbudowie podziemnej twierdzy⁵.
Relacje z Ludźmi (Edainami)
Finrod zapisał się w historii jako pierwszy z Noldorów, który nawiązał przyjaźń z Ludźmi. W Estoladzie spotkał przedstawicieli Domu Bëora i nauczył ich mowy elfów oraz podstaw wiedzy o świecie. W relacji tej Tolkien podkreślał szczególną zdolność Finroda do empatii i dialogu międzyrasowego⁶.
Podczas Bitwy Nagłego Płomienia (Dagor Bragollach, 455 r. Pierwszej Ery) Finrod został uratowany przez Barahira z rodu Bëora. W dowód wdzięczności podarował mu swój pierścień i złożył przysięgę pomocy jego rodowi⁷.
Wyprawa z Berenem i śmierć
Gdy Beren, syn Barahira, przybył do Nargothrondu, prosząc o pomoc w wyprawie po Silmaril, Finrod – mimo sprzeciwu własnych poddanych – uznał się za związanym dawną przysięgą. Wyruszył z Berenem, przyjmując tożsamość wędrownego elfiego czarownika⁸.
Na Tol Sirion, zajętym przez Saurona, Finrod stoczył z nim słynny pojedynek pieśni – magiczny konflikt oparty na mocy słowa, pamięci i woli. Został jednak pokonany i uwięziony w lochach. Tam poniósł śmierć, rozszarpany przez wilkołaka, gdy własnym ciałem osłonił Berena⁹.
Jego śmierć uchodzi w tradycji elfickiej za jeden z najwyższych przykładów dobrowolnego poświęcenia i wierności przysiędze.
Znaczenie i recepcja
Finrod Felagund bywa interpretowany jako:
- wzór idealnego władcy-filozofa,
- elficki odpowiednik chrześcijańskiego męczennika,
- figura etyczna, przeciwstawiona tragicznemu prometeizmowi Fëanora¹⁰.
Jego postać stanowi istotny kontrapunkt dla dominującej narracji o dumie i upadku Noldorów, ukazując możliwość wyboru drogi opartej na miłosierdziu, dialogu i odpowiedzialności.
Przypisy
- The Silmarillion, „Of the Noldor in Beleriand”.
- J.R.R. Tolkien, The Peoples of Middle-earth.
- The Silmarillion, „Of the Flight of the Noldor”.
- Tamże, „Of the Return of the Noldor”.
- Tamże.
- The Silmarillion, „Of the Coming of Men into the West”.
- Tamże, „Of the Ruin of Beleriand”.
- Tamże, „Of Beren and Lúthien”.
- Tamże.
- Verlyn Flieger, Splintered Light.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., The Peoples of Middle-earth.
- Tolkien, J.R.R., Morgoth’s Ring.
- Tolkien, J.R.R., Letters.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
