Fingon

Fingon był elfickim księciem z rodu Noldorów, synem Fingolfina, Najwyższego Króla Noldorów, oraz jednym z najwybitniejszych wodzów elfów w Pierwszej Erze. Urodził się w Eldamarze w Amanie i należał do pokolenia elfów, które wzięło udział w Wygnaniu Noldorów oraz w wojnach z Morgothem w Beleriandzie¹.

Wędrówka do Śródziemia i władztwo w Dor-lómin

Fingon podążył do Śródziemia wraz z ludem swego ojca, dzieląc z nim trudy przeprawy przez Helcaraxë. Po przybyciu do Beleriandu objął władzę w Dor-lóminie, krainie w zachodnim Hithlumie, stanowiącej jedno z kluczowych centrów noldorskiej obecności na północy².

Jako władca Fingon dał się poznać jako przywódca odważny, lojalny i cieszący się wielkim autorytetem wśród elfów oraz sprzymierzonych Ludzi.

Uwolnienie Maedhrosa i pojednanie Noldorów

Najbardziej znanym czynem Fingona było uwolnienie Maedhrosa, syna Fëanora, który po Bitwie pod Gwiazdami został pojmany przez Morgotha i przykuty do skały na zboczach Thangorodrimu. Fingon, kierowany przyjaźnią i poczuciem honoru, podjął samotną próbę ratunku, a dzięki pomocy orła Thorondora zdołał oswobodzić Maedhrosa, odcinając mu dłoń, by uwolnić go z kajdan³.

Wydarzenie to miało doniosłe znaczenie polityczne: zapoczątkowało pojednanie między domami Fingolfina i Fëanora oraz umożliwiło utworzenie sojuszu elfickich władców znanego jako Związek Maedhrosa, wymierzonego przeciwko Morgothowi⁴.

Czyny wojenne i walka ze smokami

Fingon zasłynął również jako jeden z pierwszych elfów, którzy skutecznie stawili czoła smokom Morgotha. Podczas Bitwy Nagłego Płomienia zdołał odeprzeć Glaurunga, Ojca Smoków, raniąc go i zmuszając do odwrotu — był to pierwszy przypadek, gdy smok został pokonany w otwartej walce⁵.

Najwyższy Król Noldorów i śmierć

Po śmierci Fingolfina w pojedynku z Morgothem Fingon został ogłoszony Najwyższym Królem Noldorów w Śródziemiu. Jego panowanie trwało osiemnaście lat i przypadło na okres narastającej przewagi Morgotha⁶.

W roku 473 Pierwszej Ery Fingon poległ w Bitwie Nírnaeth Arnoediad („Bitwie Niepoliczalnych Łez”). Walczył do końca, otoczony przez Balrogi i siły Angbandu. Jego śmierć przypieczętowała klęskę sprzymierzonych elfów i ludzi oraz zapoczątkowała upadek noldorskiej potęgi na północy Beleriandu⁷.

Po Fingonie najwyższa władza przeszła kolejno na Turgona, króla Gondolinu, a następnie na Gil-galada, syna Fingona (według późniejszej tradycji), ostatniego Najwyższego Króla Noldorów w Śródziemiu.

Znaczenie postaci

Fingon uosabia elficki ideał rycerskiej wierności, odwagi i zdolności do pojednania. Jego działania — zwłaszcza ratunek Maedhrosa — miały trwały wpływ na polityczną strukturę Noldorów, a jego śmierć w Nírnaeth Arnoediad symbolizuje moment przełomowy, po którym inicjatywa w wojnie z Morgothem przeszła ostatecznie na stronę Ciemności⁸.

Przypisy

J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Flight of the Noldor”.
Tamże, „Of the Return of the Noldor”.
Tamże, „Of the Sindar”.
Tamże, „Of the Fifth Battle: Nirnaeth Arnoediad”.
Tamże, „Of the Dagor Bragollach”.
Tamże.
Tamże.
T. Shippey, The Road to Middle-earth.

Bibliografia

Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings, Dodatki.
Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
Flieger, Verlyn, Splintered Light.
Carpenter, Humphrey (red.), The Letters of J.R.R. Tolkien.