Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Fingon był synem Fingolfina, Najwyższego Króla Noldorów, i urodził się w Amanie w czasach Drzew Valarów. Należał do rodu Noldorów, którzy po buncie Fëanora powrócili do Śródziemia, aby prowadzić wojnę z Morgothem. W Beleriandzie objął władanie nad Dor-lóminem i zasłynął jako jeden z najdzielniejszych wodzów w Wojnie o Klejnoty.
Z pomocą Thorondora, Władcy Orłów, odnalazł i uwolnił Maedhrosa, syna Fëanora, który był przykuty do skał Thangorodrimu. Czyn ten doprowadził do pojednania między rodami Fingolfina i Fëanora. W czasie Dagor Bragollach, Bitwy Nagłego Płomienia w roku 455 Pierwszej Ery, po śmierci Fingolfina objął godność Najwyższego Króla Noldorów w Śródziemiu.
Fingon był także jednym z wodzów, którzy stawili opór Glaurungowi, pierwszemu z wielkich smoków Morgotha. Jego panowanie trwało osiemnaście lat i zakończyło się w roku 473 Pierwszej Ery podczas Nirnaeth Arnoediad, Bitwy Niepoliczonych Łez. W tej katastrofalnej bitwie poległ, otoczony przez balrogi. Po jego śmierci Najwyższym Królem Noldorów został jego brat Turgon, a po nim godność tę odziedziczył Gil-galad.
Bibliografia
- TEnc Roz. BIOGRAPHY
- DoT Roz. F