Fingolfin

Fingolfin był jednym z najwybitniejszych władców elfów Noldorów w Pierwszej Erze, drugim synem Finwëgo, Najwyższego Króla Noldorów w Eldamarze, oraz Indis z rodu Vanyarów. Był przyrodnim bratem Fëanora i młodszym bratem Finarfina. Jego potomkami byli Fingon, Turgon oraz Aredhel, postacie odgrywające kluczowe role w dziejach Beleriandu¹.

Udział w buncie Noldorów i Wielka Wędrówka

Fingolfin początkowo odnosił się z rezerwą do działań Fëanora i jego radykalnej polityki wobec Valarów. Mimo to, po zniszczeniu Dwóch Drzew Valinoru i zabójstwie Finwëgo przez Morgotha, zdecydował się wyruszyć do Śródziemia wraz ze swym ludem, kierując się poczuciem obowiązku wobec rodu oraz lojalnością wobec wygnanych Noldorów².

Po Rzezi w Alqualondë, gdy Fëanor i jego stronnicy zawładnęli statkami Telerich, Fingolfin został pozbawiony możliwości przeprawy przez Morze. W konsekwencji poprowadził swój lud przez lodowe pustkowia Helcaraxë, trasę skrajnie niebezpieczną, która przyniosła ogromne straty i stała się jednym z najbardziej dramatycznych epizodów Wielkiej Wędrówki. Według przekazów, w chwili przybycia Fingolfina do Śródziemia na niebie pojawił się po raz pierwszy Księżyc, co symbolicznie otwierało nowy rozdział dziejów Ardy³.

Najwyższy Król Noldorów w Śródziemiu

Po śmierci Fëanora w Bitwie pod Gwiazdami (Dagor-nuin-Giliath) Fingolfin został uznany za Najwyższego Króla Noldorów w Śródziemiu. Osiedlił się w Hithlumie, w północno-zachodnim Beleriandzie, skąd sprawował zwierzchnią władzę nad elfickimi królestwami Noldorów⁴.

Przez długie lata jego panowanie charakteryzowało się względną stabilnością militarną. Dzięki systemowi strażnic i sojuszom z innymi elfickimi władcami, a także z Edainami, Morgoth pozostawał zamknięty w Angbandzie. Okres ten zakończył się jednak gwałtownie wraz z Bitwą Nagłego Płomienia (Dagor Bragollach) w 455 roku Pierwszej Ery, gdy Morgoth przerwał Oblężenie Angbandu, niszcząc znaczną część elfickich domen⁵.

Pojedynek z Morgothem i śmierć

W obliczu klęski i upadku obrony północy Fingolfin, ogarnięty rozpaczą, lecz także poczuciem królewskiego honoru, udał się samotnie do bram Angbandu, gdzie wyzwał Morgotha na pojedynek. Wydarzenie to stanowi jeden z najbardziej epickich momentów legendarium Tolkiena.

W walce Fingolfin siedmiokrotnie zranił Morgotha mieczem Ringil, zadając Mrocznemu Władcy trwałe okaleczenie. Ostatecznie jednak poległ, zmiażdżony przez Grond, młot Morgotha. Jego ciało zostało znieważone przez Wroga, lecz uratowane przez Thorondora, króla Orłów, który uniósł je i złożył w górach Ered Wethrin⁶.

Znaczenie i recepcja

Fingolfin zajmuje w tradycji elfów miejsce wyjątkowe jako władca-wojownik, który w obliczu nieuchronnej klęski wybrał osobiste starcie z ucieleśnieniem Zła. Jego czyn interpretowany bywa jako wyraz heroicznego tragizmu, charakterystycznego dla elfickiego etosu Pierwszej Ery, oraz jako symbol granic nawet największej odwagi wobec kosmicznego zła⁷.

Pamięć o Fingolfinie przetrwała w pieśniach i przekazach Eldarów, a jego postać uznawana jest za jedną z najwspanialszych w dziejach Noldorów.

Przypisy

J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of Finwë and Míriel”.
Tamże, „Of the Flight of the Noldor”.
Tamże.
Tamże, „Of the Return of the Noldor”.
Tamże, „Of the Dagor Bragollach”.
Tamże.
Por. V. Flieger, Splintered Light.

Bibliografia

Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings, Dodatki.
Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
Carpenter, Humphrey (red.), The Letters of J.R.R. Tolkien.