Finarfin
Finarfin był elfickim władcą Eldarów w Amanie oraz trzecim synem Finwëgo, Najwyższego Króla Noldorów, i jego drugiej małżonki Indis z rodu Vanyarów. Był młodszym bratem Fingolfina oraz przyrodnim bratem Fëanora. Dzięki pochodzeniu po matce łączył w sobie cechy dwóch rodów Calaquendi: Noldorów i Vanyarów, co miało istotny wpływ na jego postawę etyczną i polityczną¹.
Małżeństwo i potomstwo
Finarfin poślubił Eärwen, księżniczkę Telerich z Alqualondë, córkę Olwëgo, Pana Telerich. Z tego związku narodziło się pięcioro dzieci, które odegrały znaczącą rolę w dziejach Pierwszej i Drugiej Ery:
- Finrod Felagund – król Nargothrondu, jeden z najwybitniejszych władców Noldorów w Beleriandzie,
- Orodreth – późniejszy władca Nargothrondu,
- Angrod i Aegnor – książęta noldorscy, którzy polegli w wojnach z Morgothem,
- Galadriela – jedna z najpotężniejszych i najdłużej żyjących elfek w dziejach Ardy².
Postawa wobec buntu Noldorów
Po śmierci Finwëgo i kradzieży Silmarili przez Morgotha Finarfin, podobnie jak jego bracia, początkowo poparł decyzję o wyprawie przeciwko Mrocznemu Władcy. Jednak Rzeź w Alqualondë, dokonana przez Fëanora i jego stronników na Telerich, stanowiła dla niego moment przełomowy. Z uwagi na więzy rodzinne z Telerimi oraz sprzeciw wobec bratobójczej przemocy, Finarfin odrzucił dalszy udział w wyprawie, zawrócił do Tirionu i publicznie podporządkował się wyrokowi Valarów³.
W konsekwencji tego wyboru Finarfin został ustanowiony Najwyższym Królem Noldorów w Eldamarze, obejmując zwierzchnictwo nad tymi, którzy pozostali w Amanie. Jego decyzja była w tradycji elfickiej interpretowana jako akt pokory, mądrości i wierności pierwotnemu porządkowi Ardy⁴.
Udział w Wojnie Gniewu
U schyłku Pierwszej Ery, gdy Valarowie zdecydowali się podjąć bezpośrednią interwencję przeciwko Morgothowi, Finarfin poprowadził część Noldorów z Amanu do Śródziemia jako uczestnik Wojny Gniewu. Choć źródła nie opisują szczegółowo jego indywidualnych czynów militarnych, jego obecność podkreślała jedność Eldarów w obliczu ostatecznej walki z Mrocznym Władcą⁵.
Po zwycięstwie nad Morgothem Finarfin powrócił do Amanu, gdzie kontynuował panowanie w Eldamarze, pozostając symbolem ciągłości władzy Noldorów, niezwiązanej z buntem ani wygnaniem.
Znaczenie w legendarium
Finarfin zajmuje w mitologii Tolkiena pozycję postaci kontrastowej wobec Fëanora: uosabia rozwagę, lojalność wobec Valarów oraz etos władzy opartej na odpowiedzialności, a nie na żądzy zemsty. Jego decyzje miały dalekosiężne konsekwencje, zarówno dla zachowania Noldorów w Amanie, jak i dla losów jego potomków w Śródziemiu⁶.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, Quenta Silmarillion, rozdz. 5.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Noldor in Beleriand”.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Flight of the Noldor”.
- J.R.R. Tolkien, Morgoth’s Ring, „Laws and Customs among the Eldar”.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Voyage of Eärendil and the War of Wrath”.
- Verlyn Flieger, Splintered Light.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., Morgoth’s Ring (The History of Middle-earth, t. X).
- Tolkien, J.R.R., The Peoples of Middle-earth (HoME, t. XII).
- Carpenter, Humphrey (red.), The Letters of J.R.R. Tolkien.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
