Fëanor
Fëanor (Curufinwë)
Fëanor (quen. Fëanáro), urodzony jako Curufinwë, był noldorskim księciem Eldamaru, najznamienitszym rzemieślnikiem w dziejach Eldarów oraz twórcą Silmarili – klejnotów odgrywających kluczową rolę w mitologii Ardy. Był synem Finwëgo, Najwyższego Króla Noldorów, i Míriel Serindë. Imię Fëanor, nadane mu później, oznacza w języku quenya „Ducha Ognia” i odnosi się zarówno do jego niezwykłej energii twórczej, jak i do gwałtownego temperamentu¹.
Pochodzenie i rodzina
Narodziny Fëanora miały charakter wyjątkowy: Míriel, wyczerpana wysiłkiem wydania na świat dziecka o tak potężnym duchu (fëa), utraciła wolę życia i opuściła Ardeę, co stanowiło precedens wśród Elfów². Wydarzenie to wywarło trwały wpływ na psychikę Fëanora i relacje wewnątrz rodu Finwëgo.
W Eldamarze Fëanor poślubił Nerdanel, córkę wybitnego rzemieślnika Mahtana. Z tego związku narodziło się siedmiu synów: Maedhros, Maglor, Celegorm, Curufin, Caranthir, Amrod i Amras. Relacje Fëanora z żoną oraz synami były naznaczone rosnącą surowością i obsesją na punkcie własnego dzieła³.
Działalność twórcza
Fëanor uchodził za największego rzemieślnika w dziejach Noldorów. Przypisuje mu się stworzenie:
- pierwszych elfickich klejnotów zdolnych przechwytywać i wzmacniać światło gwiazd,
- palantírów, Kamieni Widzenia, których dokładna technologia nigdy nie została w pełni odtworzona,
- alfabetu tengwar, który stał się podstawą późniejszej elfickiej tradycji piśmienniczej⁴.
Jego najwybitniejszym dziełem były jednak Silmarile – trzy klejnoty, w których uwięził żywe światło Dwóch Drzew Valinoru. Ich piękno i nienaruszalność sprawiły, że stały się przedmiotem pożądania zarówno Valarów, jak i Mrocznych Mocy⁵.
Konflikt z Morgothem i bunt Noldorów
Po zniszczeniu Dwóch Drzew przez Melkora i Ungoliantę, zamordowaniu Finwëgo w Formenos oraz kradzieży Silmarili, Fëanor poprzysiągł bezwzględną zemstę. To on nadał Melkorowi imię Morgoth („Mroczny Wróg Świata”), podkreślając jego ostateczne zerwanie z porządkiem Ardy⁶.
Fëanor stał się głównym inicjatorem buntu Noldorów przeciwko Valarom. Złożył wraz z synami Przysięgę Fëanora, zobowiązującą ich do ścigania każdego, kto wejdzie w posiadanie Silmarili. Przysięga ta stała się jednym z najbardziej destrukcyjnych aktów w historii Elfów, prowadząc do bratobójczych wojen i upadku wielu królestw⁷.
Śmierć
Po przybyciu do Śródziemia Fëanor stanął na czele Noldorów w Bitwie pod Gwiazdami (Dagor-nuin-Giliath), w której wojska elfów odniosły zwycięstwo nad orkami Morgotha. Zwycięstwo to jednak rozbudziło w nim nadmierną pewność siebie. Ignorując ostrzeżenia, Fëanor wyruszył w samotny pościg za uciekającym wrogiem, zostając odciętym od własnych sił.
Otoczony przez Balrogów, został śmiertelnie raniony przez Gothmoga, ich wodza i Pana Angbandu. Zmarł wkrótce potem, w roku 1497 Er Drzew, spoglądając po raz ostatni na Thangorodrim i przepowiadając, że Noldorowie nie zdołają pokonać Morgotha bez pomocy Valarów⁸.
Znaczenie i interpretacje
Fëanor pozostaje jedną z najbardziej złożonych postaci legendarium Tolkiena. W tradycji tolkienologicznej bywa interpretowany jako:
- archetyp genialnego, lecz tragicznego twórcy,
- figura prometejskiego buntu,
- przykład skażenia pierwotnego dobra przez pychę i nieopanowaną wolę⁹.
Jego dzieła przyniosły światu zarówno największe piękno, jak i największe cierpienie – czyniąc z Fëanora centralną postać mitu o upadku Eldarów.
Przypisy
- The Silmarillion, „Of Fëanor and the Unchaining of Melkor”.
- Tamże; por. także Laws and Customs among the Eldar.
- J.R.R. Tolkien, Morgoth’s Ring.
- J.R.R. Tolkien, The Peoples of Middle-earth.
- The Silmarillion, „Of the Silmarils”.
- Tamże.
- The Silmarillion, „Of the Flight of the Noldor”.
- The Silmarillion, „Of the Return of the Noldor”.
- Tom Shippey, The Road to Middle-earth.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., Morgoth’s Ring.
- Tolkien, J.R.R., The Peoples of Middle-earth.
- Tolkien, J.R.R., Letters.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
- Carpenter, Humphrey, J.R.R. Tolkien: A Biography.