Faramir
Faramir (ur. 2983 T.E., zm. 82 C.E.) – Dúnedain z linii namiestników Gondoru, młodszy syn Denethora II, dwudziestego szóstego i ostatniego namiestnika, oraz brat Boromira, starszego syna rodu. W Czwartej Erze pełnił funkcję księcia Ithilien oraz namiestnika Gondoru, pozostając jednym z najważniejszych przedstawicieli odrodzonej elity politycznej Zjednoczonego Królestwa.
Pochodzenie i wychowanie
Faramir wychowywał się w Minas Tirith w cieniu wielkich oczekiwań, jakie Denethor II wiązał ze swoim pierworodnym synem. W przeciwieństwie do Boromira, który był ucieleśnieniem tradycyjnego ideału wojownika Gondoru, Faramir odznaczał się umiłowaniem wiedzy, rozwagą oraz szacunkiem dla dawnych tradycji Númenorejczyków i Eldarów¹. Był szczególnie blisko związany z Gandalfem Szarym, którego nauki ukształtowały jego postawę moralną i polityczną².
Działalność wojskowa w Trzeciej Erze
W latach poprzedzających Wojnę o Pierścień Faramir pełnił funkcję kapitana Strażników Ithilien, elitarnej formacji broniącej wschodnich rubieży Gondoru przed rosnącą presją Mordoru. Dowodząc działaniami partyzanckimi na terenach przygranicznych, wykazał się zarówno zdolnościami strategicznymi, jak i umiejętnością oszczędnego gospodarowania siłami³.
Podczas Wojny o Pierścień uczestniczył w obronie Osgiliath, gdzie prowadził odwrót wojsk Gondoru pod naporem sił Saurona. W trakcie walk został dotknięty Czarnym Oddechem Nazgûli, co doprowadziło go do stanu głębokiej niemocy⁴.
Kryzys władzy i ocalenie
Stan Faramira stał się bezpośrednim katalizatorem tragedii Denethora II, który – przekonany o nieuchronnym upadku Gondoru – usiłował spalić syna na stosie pogrzebowym w Domach Umarłych. Interwencja Gandalfa Białego zapobiegła tej próbie, ratując Faramira przed śmiercią⁵.
Po wyzwoleniu Minas Tirith Faramir został uzdrowiony przez Aragorna II Elessara, którego uzdrawiające dłonie potwierdziły jego królewskie pochodzenie zgodnie z dawnymi proroctwami Gondoru⁶.
Rola w Czwartej Erze
Po zakończeniu wojny Faramir poślubił Éowinę z Rohanu, siostrzenicę króla Théodena, co symbolicznie umocniło sojusz pomiędzy Gondorem a Rohanem. Król Elessar mianował go księciem Ithilien, nadając mu władzę nad odbudowywanymi ziemiami na wschód od Anduiny, w tym nad dawną twierdzą Minas Ithil (przemianowaną na Minas Morgul) oraz jej okolicami⁷.
Faramir zachował również tytuł namiestnika Gondoru, pełniąc go już nie jako substytut króla, lecz jako najwyższy urzędnik królewski. Jego rządy w Ithilien cechowały się dążeniem do pojednania, odbudowy i przywracania ładu po latach wojny. Zmarł w roku 82 Czwartej Ery, dożywszy sędziwego wieku.
Znaczenie postaci
W ujęciu tolkienowskim Faramir reprezentuje ideał władzy opartej na samokontroli, mądrości i etyce, w opozycji do żądzy dominacji symbolizowanej przez Pierścień. Jako jeden z nielicznych ludzi potrafił odrzucić pokusę Jedynego Pierścienia bez wahania, co czyni go jedną z kluczowych postaci moralnych „Władcy Pierścieni”⁸.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, ks. IV–V.
- Tamże; por. relacje Faramira z Gandalfem.
- J.R.R. Tolkien, The Two Towers.
- J.R.R. Tolkien, The Return of the King, ks. V.
- Tamże.
- Tamże; por. „The Houses of Healing”.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
- J.R.R. Tolkien, Letters of J.R.R. Tolkien, listy dotyczące Faramira.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., The Letters of J.R.R. Tolkien.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light.
