Fangorn Forest

written by Anna Eldameldor Mokos

Fangorn Forest

Fangorn Forest (pol. Las Fangorn, Las Entów) należy do najstarszych kompleksów leśnych Śródziemia i położony jest na południowo-wschodnim krańcu Gór Mglistych, na wschód od Isengardu i doliny Anduiny. W Trzeciej Erze stanowił już jedynie relikt pradawnej puszczy, która w odległej przeszłości pokrywała znaczne obszary północno-zachodniej Ardy, w tym rozległe połacie Eriadoru oraz ziem utraconego Beleriandu¹.

Las ten uchodził za obszar niezwykle pierwotny, słabo poddany procesom historycznym i kulturowym, a zarazem silnie nasycony dawną mocą Ardy. W przekazach Ludzi i Rohirrimów Fangorn opisywany jest jako miejsce dzikie, nieprzeniknione i budzące lęk, w którym granica pomiędzy światem roślin a istot rozumnych uległa zatarciu².

Entowie i charakter lasu

Rohirrimowie określali Fangorn mianem Lasu Entów, gdyż był on ostatnią znaną siedzibą Entów – pradawnej rasy Pasterzy Drzew, powołanych do istnienia z myśli Yavanny w odpowiedzi na zagrożenie, jakie dla lasów Ardy stanowili Dzieci Ilúvatara³. Entowie sprawowali nad puszczą opiekę nie jako władcy, lecz jako strażnicy i współuczestnicy jej istnienia.

Nazwa lasu pochodzi od imienia Fangorna, najstarszego z Entów, znanego we Wspólnym Języku jako Drzewiec (Treebeard). W sensie symbolicznym utożsamiano go z samą pamięcią lasu, a jego długowieczność i powolna mowa odzwierciedlały odmienny, „archeologiczny” rytm czasu właściwy dla pierwotnej natury⁴.

Integralną częścią Fangornu były również Huorny – istoty drzewopodobne, stojące na pograniczu drzew i Entów. Ich natura nie została jednoznacznie zdefiniowana, lecz przypisywano im wrogość wobec orków i sił niszczących lasy⁵.

Fangorn w Wojnie o Pierścień

Podczas Wojny o Pierścień Fangorn odegrał istotną rolę strategiczną i symboliczną. Z inicjatywy Drzewca doszło do zwołania Entmootu, po którym Entowie podjęli decyzję o bezpośredniej interwencji przeciwko Sarumanowi, odpowiedzialnemu za masową eksploatację lasów w rejonie Isengardu⁶.

W tzw. Marszu Entów Entowie i Huorny uderzyli na Isengard, niszcząc jego mury, zalewając dolinę wodami Iseny i ostatecznie łamiąc militarną oraz przemysłową potęgę Sarumana. Wydarzenie to bywa interpretowane jako jedno z najpełniejszych wyrażeń tolkienowskiej krytyki industrializacji i przemocy wobec świata naturalnego⁷.

Po zakończeniu wojny Fangorn pozostał jedną z ostatnich ostoi pierwotnej przyrody w Śródziemiu, choć los Entów w Czwartej Erze pozostaje niepewny, a ich rasa uznawana była za stopniowo wymierającą.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Two Towers, księga III, rozdz. 4 („Treebeard”).
  2. J.R.R. Tolkien, The Two Towers, księga III, rozdz. 6 („The King of the Golden Hall”).
  3. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of Aulë and Yavanna”.
  4. J.R.R. Tolkien, The Two Towers, księga III, rozdz. 4.
  5. J.R.R. Tolkien, The Two Towers, księga III, rozdz. 7 („Helm’s Deep”).
  6. J.R.R. Tolkien, The Two Towers, księga III, rozdz. 4–5.
  7. J.R.R. Tolkien, The Letters of J.R.R. Tolkien, listy dotyczące Isengardu i Sarumana.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Two Towers.
  • Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
  • Tolkien, J.R.R., The Letters of J.R.R. Tolkien.
  • Shippey, Tom, J.R.R. Tolkien: Author of the Century.
  • Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.