Fallohidzi
Fallohidzi (ang. Fallohides) – jeden z trzech klasycznych szczepów hobbitów, obok Harfootów i Stoorów, wyróżniający się najmniejszą liczebnością, lecz znaczącym wpływem kulturowym i politycznym na dzieje tego ludu¹. W źródłach hobbickich Fallohidzi opisywani są jako najbardziej przedsiębiorczy, ruchliwi i skłonni do przywództwa spośród wszystkich hobbitów.
Cechy antropologiczne i kulturowe
W porównaniu z innymi szczepami Fallohidzi byli zazwyczaj wyżsi, szczuplejsi, o jaśniejszej karnacji i włosach, co odróżniało ich zarówno od krępych Stoorów, jak i bardziej pospolitych Harfootów². Tradycja przypisywała im również większą śmiałość charakteru oraz skłonność do podejmowania ryzyka, co w hobbickim społeczeństwie uchodziło za cechę nietypową.
Fallohidzi cenili pieśń, poezję i tradycję ustną, a także wykazywali większe zainteresowanie historią i genealogią. W odróżnieniu od innych hobbitów byli otwarci na kontakty z innymi rasami Śródziemia, w szczególności z elfami, których wiedzę i mądrość darzyli szacunkiem³. Źródła podkreślają, że to właśnie Fallohidzi najczęściej utrzymywali relacje z Dúnedainami Północy.
Rola w migracjach i przywództwie hobbitów
Znaczenie Fallohidów uwidacznia się szczególnie w kluczowych momentach migracji hobbitów na zachód Eriadoru. W roku 1601 Trzeciej Ery dwaj bracia pochodzenia fallohidzkiego – Marcho i Blanco – uzyskali od króla Arnoru, Argeleba II, zgodę na zasiedlenie ziem położonych między rzekami Baranduin i Far Downs, dając początek Shire⁴.
Od tego momentu Fallohidzi odegrali istotną rolę w formowaniu lokalnych elit hobbickich. Wiele najbardziej wpływowych rodów Shire’u, takich jak Tookowie, Brandybuckowie czy Bagginsowie, wykazywało silne domieszki krwi fallohidzkiej, co – według kronikarzy – tłumaczyło ich większą skłonność do przygód, przywództwa i wykraczania poza hobbicką przeciętność⁵.
Dziedzictwo historyczne
Choć Fallohidzi stanowili liczebną mniejszość, ich dziedzictwo kulturowe i polityczne miało trwały wpływ na tożsamość hobbitów Trzeciej Ery. Cechy przypisywane temu szczepowi – ciekawość świata, odwaga oraz zdolność do podejmowania decyzji w chwilach próby – znalazły szczególne ucieleśnienie w postaciach takich jak Bilbo i Frodo Baggins, których losy odegrały kluczową rolę w wydarzeniach Wojny o Pierścień⁶.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Prolog: „O hobbitach”.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Prolog.
- J.R.R. Tolkien, The History of Middle-earth, t. XII: The Peoples of Middle-earth.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek B.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Prolog; por. The Hobbit.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, księgi I–VI.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., The Hobbit.
- Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. XII: The Peoples of Middle-earth.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Hammond, Wayne G., Scull, Christina, The Lord of the Rings: A Reader’s Companion.
