Fair Elves

written by Anna Eldameldor Mokos

Fair Elves (Vanyarowie)

Fair Elves – termin funkcjonujący w tradycji anglojęzycznej na określenie Vanyarów, Pierwszego Rodu Eldarów. Określenie to odnosi się do ich wyjątkowej urody, jasności oraz szczególnego związku ze światłem Dwóch Drzew Valinoru. W źródłach tolkienowskich Vanyarowie uchodzą za najczystszych i najbardziej oddanych Valarom spośród wszystkich elfów¹.

Pochodzenie i charakterystyka

Vanyarowie byli pierwszym ludem elfów, który odpowiedział na wezwanie Oromëgo i wyruszył w Wielką Podróż z Cuiviénen do Amanu. Jako pierwsi dotarli do Valinoru i na stałe osiedlili się w jego granicach, nigdy nie powracając do Śródziemia. Ich długotrwałe przebywanie w bezpośredniej obecności Valarów oraz pod światłem Telperiona i Laurelinu ukształtowało zarówno ich duchowość, jak i fizyczny wygląd².

Źródła opisują Vanyarów jako jasnowłosych i jasnoskórych, o niezwykłej harmonii rysów i „najczystszym blasku oczu” spośród Eldarów. Ich piękno nie miało jednak charakteru wyłącznie estetycznego, lecz było postrzegane jako zewnętrzny znak wewnętrznej jedności z porządkiem Ardy i wolą Ilúvatara³.

Relacja z Valarami i miejsce w Eldalië

Spośród wszystkich elfickich rodów Vanyarowie pozostawali najbliżej Manwëgo, Najwyższego Króla Valarów, oraz Vardy Elentári, Pani Gwiazd. Często przebywali na stokach Taniquetilu, gdzie uczestniczyli w pieśniach i obrzędach Valarów. Ich kultura była w mniejszym stopniu skierowana ku rzemiosłu czy polityce, a bardziej ku kontemplacji, pieśni i harmonii kosmicznej⁴.

Królem Vanyarów był Ingwë, uznawany za Najwyższego Króla wszystkich Eldarów. Jego zwierzchnictwo miało jednak charakter symboliczny i honorowy, wynikający z pierwszeństwa Vanyarów oraz ich szczególnej łaski u Valarów, a nie z dominacji politycznej nad Noldorami czy Telerimi⁵.

Znaczenie historyczne

Choć Vanyarowie rzadko bezpośrednio uczestniczyli w konfliktach Śródziemia, ich rola w dziejach Ardy była istotna. Pod koniec Pierwszej Ery wzięli udział w Wojnie Gniewu, gdy część ich ludu powróciła do Śródziemia wraz z Armią Valarów, przyczyniając się do ostatecznego upadku Morgotha. Po zwycięstwie powrócili jednak do Amanu, pozostając ludem zasadniczo „poza historią” Trzech Er Śródziemia⁶.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Coming of the Elves and the Captivity of Melkor”.
  2. Tamże; por. „Of Eldamar and the Princes of the Eldalië”.
  3. J.R.R. Tolkien, The History of Middle-earth, t. X (Morgoth’s Ring).
  4. J.R.R. Tolkien, Valaquenta.
  5. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Quenta Silmarillion”.
  6. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Voyage of Eärendil and the War of Wrath”.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
  • Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. X–XI.
  • Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales of Númenor and Middle-earth.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
  • Hammond, Wayne G., Scull, Christina, The J.R.R. Tolkien Companion and Guide.