Eruhíni

written by Anna Eldameldor Mokos

Eruhíni

Eruhíni (quenya: Eruhini, lp. Eruhín), dosłownie „Dzieci Eru”, to termin określający istoty rozumne powołane do istnienia bezpośrednio przez Eru Ilúvatara, Najwyższego Byt Ardy. W tradycji elfickiej mianem tym obejmuje się wyłącznie Elfy (Quendi) oraz Ludzi (Atani), jedyne rasy obdarzone niezależną wolą i prawdziwym życiem dzięki **Niezniszczalnemu Płomieniowi (Flame Imperishable)**¹.

Pojęcie Eruhíni zajmuje fundamentalne miejsce w kosmologii tolkienowskiej, gdyż wyraźnie odróżnia Dzieci Ilúvatara od Ainurów (Valarów i Maiarów), którzy – choć potężni – pozostają bytami stworzonymi pośrednio i związanymi z Muzyką Ainurów².

Elfy i Ludzie jako Dzieci Ilúvatara

Pierwszą rasą Eruhíni byli Elfy, zwane Pierworodnymi (Quendi). Przebudziły się one nad wodami Cuiviénen w czasie Wieków Gwiazd, jeszcze przed ukształtowaniem Słońca i Księżyca. Elfy obdarzone zostały nieśmiertelnością związaną z losem Ardy: ich duchy (fëar) pozostają związane ze światem aż do jego kresu³.

Drugą rasą byli Ludzie, określani jako Drugorodni (Atani). Ich przebudzenie nastąpiło znacznie później, po pierwszym Wschodzie Słońca. W odróżnieniu od Elfów, Ludzie otrzymali Dar Śmierci – możliwość opuszczenia kręgów świata, której prawdziwa natura pozostaje tajemnicą nawet dla Valarów⁴.

Znaczenie metafizyczne pojęcia

Eruhíni jako jedyne istoty Ardy posiadają pełną podmiotowość moralną i zdolność do współtworzenia historii świata w sposób nieprzewidziany nawet przez Ainurów. To właśnie ich czyny – zarówno wzniosłe, jak i tragiczne – stanowią oś narracyjną dziejów Śródziemia. W Ainulindalë podkreślono, że Muzyka Ainurów była jedynie zapowiedzią, natomiast prawdziwa historia świata miała zostać „dopełniona” przez Dzieci Ilúvatara⁵.

W wielu późniejszych tekstach Tolkien konsekwentnie akcentował szczególną rolę Eruhíni jako istot wolnych, zdolnych do miłości, buntu, twórczości i ofiary – cech niedostępnych w pełni nawet Valarom⁶.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Ainulindalë”.
  2. Tamże.
  3. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Beginning of Days” oraz „Quenta Silmarillion”.
  4. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Akallabêth”.
  5. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Ainulindalë”.
  6. J.R.R. Tolkien, Morgoth’s Ring (History of Middle-earth, t. X).

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
  • Tolkien, J.R.R., Morgoth’s Ring (The History of Middle-earth, vol. X).
  • Tolkien, J.R.R., The Letters of J.R.R. Tolkien.
  • Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.