Eregion
Eregion (quen. Eregion „kraina ostrokrzewu”; w westronie Hollin) był elfickim królestwem istniejącym w Drugiej Erze, położonym na zachód od Gór Mglistych (Hithaeglir), bezpośrednio przy zachodnich bramach krasnoludzkiego Khazad-dûm¹. Jego lokalizacja sprzyjała zarówno kontaktom handlowym, jak i wymianie wiedzy technicznej pomiędzy elfami a krasnoludami, co miało doniosłe znaczenie dla dziejów Śródziemia.
Kraina została zasiedlona około 750 roku Drugiej Ery przez Noldorów, skupionych w bractwie Gwaith-i-Mírdain („Bractwo Jubilerów”), elitarnej grupie elfickich rzemieślników i kowali². Ich przywódcą był Celebrimbor, syn Curufina i wnuk Fëanora, który w Eregionie rozwinął tradycje rzemieślnicze sięgające jeszcze Valinoru. Noldorowie z Eregionu utrzymywali bliskie i pokojowe relacje z krasnoludami Khazad-dûm, zwłaszcza w zakresie obróbki mithrilu, metalu występującego wyłącznie w tym regionie³.
Decydującym momentem w historii Eregionu było przybycie tajemniczej postaci znanej jako Annatar, „Władca Darów”, który przedstawił się jako wysłannik Valarów pragnący wspierać elfów w ich dziełach. W rzeczywistości Annatar był Sauronem, który pod pozorem nauczania przekazał Gwaith-i-Mírdain wiedzę prowadzącą do wykucia Pierścieni Władzy⁴. Choć Trzy Pierścienie Elfów zostały stworzone przez Celebrimbora bez bezpośredniego udziału Saurona, to cała tradycja pierścieni była już skażona jego zamysłem.
Stolicą królestwa było Ost-in-Edhil („Twierdza Elfów”), stanowiące główne centrum artystyczne i technologiczne Eregionu. Po ujawnieniu zdrady Saurona wybuchła Wojna Elfów z Sauronem (1693–1701 D.E.), w trakcie której Eregion został zaatakowany i ostatecznie zniszczony w 1697 roku Drugiej Ery. Celebrimbor dostał się do niewoli i poniósł śmierć, a Ost-in-Edhil legło w ruinach⁵. Nieliczni ocaleli elfowie zbiegli na północ, gdzie Elrond założył Imladris (Rivendell) jako bezpieczne schronienie.
W Trzeciej Erze Eregion pozostawał obszarem wyludnionym i stopniowo zarastającym dziką roślinnością, zwłaszcza ostrokrzewem, od którego pochodziła jego dawna nazwa. Ruiny Ost-in-Edhil były jedynym trwałym śladem dawnej potęgi Noldorów, a kraina funkcjonowała jedynie jako przejściowy szlak do Morii. W czasach Wojny o Pierścień nazwa Hollin odnosiła się już wyłącznie do tego opuszczonego regionu, pozbawionego stałych osad⁶.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A; Dodatek F.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Rings of Power and the Third Age”.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Księga II, rozdz. „The Ring Goes South”.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn”.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Rings of Power and the Third Age”.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Księga II.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings (wraz z Dodatkami).
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. XII (The Peoples of Middle-earth).
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
