Éomer

Éomer Éadig

(osiemnasty król Rohanu)

Éomer Éadig był księciem Rohanu, synem Éomunda i Théodwyn oraz bratankiem króla Théodena. Urodził się w 2991 roku Trzeciej Ery i należał do rodu Eorla Młodego, panującego w Riddermarku od czasów założenia królestwa. Po śmierci Théodena w 3019 roku Trzeciej Ery objął tron jako osiemnasty król Rohanu, rozpoczynając panowanie, które przypadło na przełom Trzeciej i Czwartej Ery¹.

Pochodzenie i pozycja w Rohanie

Éomer wychował się na dworze królewskim w Edoras, gdzie od młodości szkolony był w rzemiośle wojennym i tradycjach jeździeckich Rohirrimów. Przed Wojną o Pierścień pełnił funkcję marszałka Riddermarku, dowodząc wschodnimi oddziałami jazdy². Opisywany jest jako typowy przedstawiciel swego ludu: wysoki, silnej postury, jasnowłosy, odznaczający się wojowniczą dumą i głębokim poczuciem lojalności wobec króla i królestwa³.

Konflikt na dworze Théodena

W ostatnich latach panowania Théodena Éomer znalazł się w niełasce z powodu otwartego sprzeciwu wobec polityki prowadzonej przez królewskiego doradcę, Grímę Smoczego Języka, oraz z powodu utrzymywania kontaktów z Gandalfem. Jego krytyczny stosunek do izolacjonizmu i bierności dworu doprowadził do czasowego uwięzienia Éomera, co znacząco osłabiło zdolności obronne Rohanu w przededniu wojny⁴.

Rola w Wojnie o Pierścień

Po odrodzeniu Théodena i odsunięciu Grímy Éomer odzyskał dowództwo wojskowe i odegrał kluczową rolę w kampaniach Rohanu. Wyróżnił się jako dowódca kawalerii w bitwie pod Hornburgiem (Helmowym Jarem), a następnie w bitwie na Polach Pelennoru, gdzie walczył u boku Gondoru⁵. Po śmierci Théodena został uznany przez wojska Rohanu za prawowitego następcę tronu i natychmiast objął dowództwo nad eoredami.

Jako król Éomer wziął również udział w ostatniej kampanii Wojny o Pierścień, prowadząc jazdę Rohanu w bitwie przed Czarną Bramą Mordoru, mającej na celu odwrócenie uwagi Saurona od misji Froda Bagginsa⁶.

Panowanie i Czwarte Wieki

Éomer panował od 3019 roku Trzeciej Ery aż do 63 roku Czwartej Ery. W 3020 roku poślubił Lothíriel, córkę księcia Imrahila z Dol Amroth, co symbolicznie i politycznie umocniło sojusz Rohanu z Gondorem⁷. Ich syn Elfwine Piękny został jego następcą.

Panowanie Éomera przypadło na okres odbudowy i stabilizacji po wojnie. W tradycji Rohanu zapamiętany został jako król wojownik, ale także jako władca sprawiedliwy, który utrwalił braterstwo broni pomiędzy Rohirrimami a Dúnedainami Zjednoczonego Królestwa⁸.

Znaczenie postaci

Éomer bywa interpretowany jako ucieleśnienie klasycznego ideału Rohanu — wojownika-króla, łączącego wierność tradycji z gotowością do współpracy ponad granicami krain. Jego droga od marginalizacji na dworze Théodena do objęcia tronu podkreśla motyw odnowy władzy i odpowiedzialnego przywództwa, tak istotny dla narracji Władcy Pierścieni⁹.

---

Przypisy

1. J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Dodatek A.
2. J.R.R. Tolkien, The Two Towers, ks. III.
3. Tamże.
4. J.R.R. Tolkien, The Two Towers, „Król Złotej Sali”.
5. J.R.R. Tolkien, The Return of the King, ks. V.
6. Tamże, ks. VI.
7. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
8. J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Dodatek B.
9. T. Shippey, The Road to Middle-earth.

---

Bibliografia

• Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
• Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
• Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
• Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.