Elwë Singollo (Thingol)
Elwë Singollo, później znany powszechnie jako Thingol Szary Płaszcz (sind. Elu Thingol), był jednym z najwybitniejszych elfickich władców Pierwszej Ery oraz królem Sindarów w Beleriandzie. Wywodził się z rodu Telerich i należał do trzech wielkich przywódców elfów (obok Ingwëgo i Finwëgo), którzy poprowadzili swój lud w Wielkiej Podróży z Cuiviénen ku Amanowi¹.
W trakcie tej wędrówki Elwë zatrzymał się w lesie Nan Elmoth, gdzie spotkał Melianę, Maję z Dworu Valarów. Ich spotkanie, opisane w Quenta Silmarillion, miało charakter niemal hierogamiczny: pod wpływem jej obecności Elwë zapadł w długotrwałe zapatrzenie (porównywane w tradycji elfickiej do mistycznego snu), w wyniku czego nie dotarł do Amanu². Część Telerich, która pozostała wierna swemu królowi, osiedliła się wraz z nim w Beleriandzie, dając początek ludowi Sindarów („Szarych Elfów”).
Po poślubieniu Meliany Elwë przyjął imię Thingol i ustanowił swoje królestwo w głębi lasów Beleriandu. Jego stolicą stał się Menegroth („Tysiąc Jaskiń”), wykuty przez krasnoludy z Nogrodu. Państwo to znane było jako Doriath, określane również mianem „Ukrytego Królestwa”³. Dzięki mocy Meliany ziemie te zostały objęte ochronnym zaklęciem, zwanym Pasem Meliany, które przez długi czas czyniło Doriath niedostępnym dla sług Morgotha.
Thingol panował przez większą część Pierwszej Ery i odgrywał znaczącą rolę w relacjach pomiędzy elfami, ludźmi i krasnoludami. Jako jeden z niewielu władców elfickich zachował niezależność od Noldorów, odnosząc się do nich z dystansem po wieściach o Kinslayingu w Alqualondë⁴. Jego dwór stał się również miejscem pierwszego trwałego przymierza Elfów i Ludzi, zawartego dzięki małżeństwu jego córki Lúthien Tinúviel z Berenem, śmiertelnikiem z rodu Edainów.
Żądanie Thingola, by Beren przyniósł Silmaril jako cenę za rękę Lúthien, wciągnęło królestwo Doriathu w krąg losów związanych z przeklętymi klejnotami Fëanora. Po śmierci Berena i Lúthien oraz osadzeniu Silmarila w naszyjniku Nauglamír, Thingol uległ żądzy posiadania klejnotu. Doprowadziło to do konfliktu z krasnoludami z Nogrodu, którzy – owładnięci chciwością – zamordowali króla w Menegroth⁵.
Śmierć Thingola zapoczątkowała szybki upadek Doriathu: Meliana opuściła Śródziemie, Pas Meliany przestał działać, a królestwo wkrótce zostało splądrowane i ostatecznie zniszczone. W tradycji elfickiej Thingol pozostaje postacią ambiwalentną: władcą mądrym i dumnym, lecz również tragicznym, którego los spleciony był nierozerwalnie z historią Silmarilów.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Coming of the Elves and the Captivity of Melkor”.
- Tamże, „Of Thingol and Melian”.
- Tamże; por. także „Of the Sindar”.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Flight of the Noldor”.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Ruin of Doriath”.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. X–XI.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
