Elven-Smiths
Gwaith-i-Mírdain (Elven-Smiths)
Gwaith-i-Mírdain (sind. „Bractwo Jubilerów”) było stowarzyszeniem noldorskich kowali i rzemieślników działającym w królestwie Eregionu w Drugiej Erze. Wspólnota ta skupiała elfy o najwyższych kompetencjach technicznych i artystycznych, specjalizujące się w obróbce metali szlachetnych, kamieni oraz w tworzeniu artefaktów o właściwościach nadnaturalnych¹. Jej przywódcą i najwybitniejszym mistrzem był Celebrimbor, wnuk Fëanora i spadkobierca tradycji rzemieślniczej Noldorów z Amanu².
Geneza i działalność
Gwaith-i-Mírdain powstało w Eregionie około połowy Drugiej Ery, w okresie względnego pokoju i intensywnej wymiany kulturowej pomiędzy elfami, krasnoludami z Khazad-dûm oraz innymi ludami Śródziemia. Bractwo rozwijało techniki kowalskie przewyższające wszystko, co dotąd znano poza Amanem, a jego członkowie dążyli do zachowania i „utrwalenia” piękna Ardy wobec jej nieuchronnego przemijania³.
Kluczowym momentem w dziejach wspólnoty było pojawienie się w Eregionie tajemniczego przybysza pod imieniem Annatar („Pan Darów”), który w rzeczywistości był Sauronem. Podając się za wysłannika Valarów, Annatar zyskał zaufanie Gwaith-i-Mírdain i przekazał im zaawansowaną wiedzę z zakresu lore i rzemiosła, znacząco poszerzając ich możliwości techniczne⁴.
Pierścienie Władzy i podstęp Saurona
Pod wpływem nauk Annatara Gwaith-i-Mírdain przystąpili do stworzenia Pierścieni Władzy, artefaktów mających wzmacniać naturalne zdolności nosicieli i zachowywać porządek oraz piękno świata. W tym procesie wykuto Siedem Pierścieni dla Krasnoludów oraz Dziewięć dla Ludzi, które jednak zostały skażone wolą Saurona⁵.
Niezależnie od nich Celebrimbor, działając bez udziału Annatara, stworzył Trzy Pierścienie Elfów (Vilyę, Nenyę i Naryę), wolne od bezpośredniego dotknięcia Zła, choć wciąż powiązane z Jedynym Pierścieniem poprzez pierwotną zasadę ich działania⁶. Odkrycie zdrady Saurona doprowadziło do zerwania współpracy, lecz było już zbyt późno, by zapobiec katastrofie.
Upadek Eregionu i kres bractwa
W roku 1697 Drugiej Ery Sauron najechał Eregion. Ost-in-Edhil, stolica królestwa i siedziba Gwaith-i-Mírdain, została zdobyta i zniszczona, a sam Celebrimbor pojmany i zabity⁷. Upadek Eregionu oznaczał definitywny koniec Bractwa Jubilerów jako zorganizowanej wspólnoty.
Nieliczni ocaleni elfi rzemieślnicy zbiegli do Imladris (Rivendell), jednak nigdy już nie odbudowano podobnego ośrodka twórczego. Od tego momentu sztuka Noldorów w Śródziemiu miała charakter bardziej zachowawczy i ochronny, a nie innowacyjny.
Znaczenie i recepcja
W tradycjach elfów, ludzi i krasnoludów Gwaith-i-Mírdain funkcjonują jako symbol najwyższego osiągnięcia noldorskiego rzemiosła, ale także jako przestroga przed pychą (hybris) i nadmiernym zaufaniem do wiedzy oderwanej od moralnej czujności⁸. Ich dziedzictwo – zwłaszcza w postaci Pierścieni Władzy – wywarło decydujący wpływ na historię Drugiej i Trzeciej Ery, kształtując losy całego Śródziemia.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek B.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Rings of Power and the Third Age”.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn”.
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Rings of Power and the Third Age”.
- Tamże.
- T.A. Shippey, The Road to Middle-earth.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. XI–XII.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.